ทันใดนั้นหลิวอู๋เสียก็กวาดสมุนไพรวิญญาณระดับสามร่วงหล่นลงบนพื้น ไม่รู้ว่ากำลังหาอะไรอยู่
ปรมาจารย์เม่ามีสีหน้าฉงน ส่วนผู้อาวุโสเวินกลับหัวเราะเยาะ รอดูหลิวอู๋เสียขายหน้า เดี๋ยวเขาจะไปฟ้องคุณหนูใหญ่
“เจอแล้ว!”
หลิวอู๋เสียพบสมุนไพรต้นหนึ่งที่กำลังจะเหี่ยวเฉาจากกองสมุนไพรมากมาย มีใบเหลืออยู่เพียงไม่กี่ใบ ไม่สะดุดตา ราวกับยังไม่เจริญเติบโตเต็มที่
“นี่มันไม่ใช่หญ้าชิงจื่อหรอกหรือ?”
ปรมาจารย์เม่าจำได้ทันที สมุนไพรชนิดนี้ไม่ใช่ของหายาก สามารถหาซื้อได้ทั่วไป เป็นเพียงสมุนไพรระดับสามทั่วไป
“หญ้าชิงจื่อ?” หลิวอู๋เสียเผยรอยยิ้มที่มุมปาก ริมฝีปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย
“อู๋เสีย นี่ไม่ใช่หญ้าชิงจื่อหรือ?” ปรมาจารย์เม่าเองก็ไม่แน่ใจ จึงถามด้วยน้ำเสียงเบา ๆ
“รากของหญ้าชิงจื่อมีลักษณะเป็นรูปสามเหลี่ยม บริเวณรากจะมีสีแดง ท่านลองดูสมุนไพรต้นนี้สิ”
หลิวอู๋เสียยื่นสมุนไพรในมือให้ปรมาจารย์เม่าดูใกล้ ๆ
เมื่อมองจากภายนอก สมุนไพรต้นนี้มีความคล้ายคลึงกับหญ้าชิงจื่อถึงเก้าส่วน รู้สึกว่ามีบางอย่างที่แตกต่างจากหญ้าชิงจื่อ แต่ก็บอกไม่ได้ว่าคืออะไร
