วนิรันดร์ เมื่อได้ผ่านความโดดเดี่ยวที่ผ่านมานับพันล้านปีแล้ว ความเป็นความตายก็ไม่นับว่ามีความหมายอันใดส่วนเซียวฮั่นที่ได้เดินทางอยู่ท่ามกลางความมืดมิด ต่อให้เป็นเวลาพันล้านปี เขาก็ยังคงมีใบหน้าเปี่ยมยิ้ม ต่อให้เขาต้องโดดเดี่ยว ต่อให้เขาต้องอยู่ในความมืดมิดนี้ชั่วนิรันดร์ เขาก็ไม่หน้านิ่วคิ้วขมวดเพราะเรื่องนี้เวลาผ่านไปอย่างช้าๆ เซียวฮั่นผสานรวมเป็นหนึ่งเดียวกับความมืดมิด ความมืดมิดคือเขา เขาคือความมืดมิด ต่อให้มืดมิดเพียงไร ก็มิอาจหยุดยั้งการเดินทางของเขาได้ เพราะเขาคือร่างจำแลงแห่งความมืดมิดเมื่อเซียวฮั่นเดินทางผ่านความมืดมิดอันเป็นนิรันดร์ และได้เดินออกมาจากความมืดมิดอันมิมีประมาณ วิถีพลังต้นกำเนิดที่เขาควบคุมก็วิวัฒนาการจากพันกว่าวิถีเป็นสามพันวิถี และกลายเป็นวิถีเต๋าที่สมบูรณ์แบบre* https://www.novelgu.comต้นไม้แห่งเต๋าในยามนี้ได้เติบโตอย่างถึงขีดสุด แตกกิ่งก้านสาขาเขียวชอุ่ม ไม่เพียงเท่านี้ เจดีย์แห่งเต๋าของเซียวฮั่นก็ได้เปิดออกมานับร้อยอย่างไม่รู้ตัว ท่ามกลางความมืดมิดอันเป็นนิรันดร์ อีกทั้งโลกต้นกำเนิดที่ได้เปิดออกนานแล้ว ก็ได้ถือกำเนิดสิ่งมีชีวิตต้นกำเนิดออกมาและเริ่มดูดซับพลังแห่งโลกต้นกำเนิดเพื่อฝึกตน และกลายเป็นแข็งแกร่งขึ้นมาอย่างถึงขีดสุดจากการเปิดโลกต้นกำเนิดไม่หยุดนั้น โลกต้นกำเนิดใบแรกของเซียวฮั่นก็วิวัฒนาการไปถึงจุดที่มิอาจประมาณได้ สุริยันจันทราและอาณาจักรดวงดาวได
