“เจ้า…”ตี้ขวางจ้องเซียวฮั่นเขม็ง เพราะหน้าตาของเซียวฮั่นคุ้นเคยจนมิอาจคุ้นเคยไปได้มากกว่านี้แล้ว กระทั่งว่าอยู่ในความทรงจำลึกๆ ของเขาและอยู่ในส่วนลึกของจิตใจเขา“ดูเหมือนว่าเจ้าจะรู้จักข้า”เมื่อเห็นท่าทางเช่นนี้ของตี้ขวางผู้บ้าคลั่ง เซียวฮั่นจึงเข้าใจว่า ตี้ขวางจะต้องรู้จักใบหน้าของเขาจากอะไรสักอย่างใบหน้าของเซียวฮั่นไม่ได้แตกต่างจากภพแรกมากนัก แต่เมื่อเวลาผ่านไปนานเข้า คนที่สามารถจำเขาได้ตั้งแต่แรกเห็นนั้นมีน้อยนัก“เจ้าคือผู้ถือครองกระบี่หลิงเทียน…ฮ่าๆ เจ้ายังไม่ตาย…เจ้ายังไม่ตายจริงๆ ด้วย…ข้าว่าแล้วไง เจ้าจะตายได้อย่างไร หากตายก็ต้องตายภายในน˺ามือของข้าตี้ขวางเท่านั้น…”ยามนี้ตี้ขวางยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ท่าทางราวกับว่าตนได้เจอเรื่องที่น่าดีใจที่สุดในชีวิตอย่างไรอย่างนั้นre* https://www.novelgu.comได้ยินเช่นนั้น เซียวฮั่นยื่นมือขึ้นมาลูบจมูกตัวเอง จากท่าทางของตี้ขวาง อีกฝ่ายได้เอาตนเป็นที่ระบายความแค้นเสียแล้ว บางทีอาจเป็นเพราะภพก่อนเขาได้โจมตีตี้ขวาง ทำให้ตี้ขวางจำได้ไม่ลืมเลือน“ดี…ยังไม่ตายก็ดี…วันนี้จะเป็นวันที่ข้าตี้ขวางจะโจมตีผู้ถือครองกระบี่หลิงเทียนจนพ่ายแพ้”คนหยุดหัวเราะเจ้าเล่ห์ ฝ่ามือขนาดมหึมาของตี้ขวางกุมใบมีดพิพากษาไว้ แล้วชี้ไปที่เซียวฮั่นพลางเอ่ยอย่างเย็นชาตี้ขวางแม้จะรู้ว่าเซียวฮั่นก็คือผู้ถือครองกระบี่หลิงเทียนจึงต้องการลงมืออย่างไม่ลังเล ความทรนงและความบ้าคลั่งนี้ มิอ
