้าใจเช่นกันว่าเซียวฮั่นแบกภาระที่ต้องทำไว้มากมาย เพราะเหตุนี้พวกเขาจึงไม่รั้งเซียวฮั่นไว้ ทั้งยังมองเงาร่างของเซียวฮั่นที่จากไปอย่างเงียบๆre* https://www.novelgu.com“ไปเถิด ทำให้ถึงที่สุด พวกเราจะเป็นใบมีดที่แหลมคมที่สุดในมือเจ้าเอง ต่อให้ต้องตาย ก็จะต้องแหวกทางให้เจ้าได้ออกมา”คนแสยะยิ้มกว้าง จ้านเทียนในยามนี้เห็นได้ชัดว่าเป็นดั่งต้นไม้ใหญ่โตที่สามารถโอบอุ้มท้องนภาขึ้นมาได้ทั้งผืน“นี่คือหนทางที่ไม่มีทางหันหลังกลับ พวกเราล้วนแต่เป็นคนที่ไม่ถอยหลัง แต่พวกเราก็ไม่เคยคิดเสียใจ ในเมื่อเลือกพวกเราแล้ว นับว่าเป็นเกียรติของพวกเรายิ่งนัก”หวังซีจือยิ้มเล็กน้อย สายตามองไปยังเงาร่างที่ค่อยๆ หายลับไปไกลของเซียวฮั่นที่ดูสง่างามเป็นอย่างยิ่ง“ไม่โกรธเคืองและไม่เคียดแค้น!”ยามนี้เซวี่ยหมิงที่ดูเปลี่ยนแปลงเป็นอีกคนจากตอนที่เมา ได้มองเงาร่างของเซียวฮั่นที่จากไป แล้วเอ่ยประโยคนี้ออกมา“ใช่แล้ว ไม่โกรธเคืองและไม่เคียดแค้น นี่คือหน้าที่ของพวกเราเกิดเป็นบุรุษก็ต้องแบกรับภาระหน้าที่นี้ไว้”เมิ่งว่านลี่เอ่ยเสียงเบา แล้วหัวเราะออกมา“น่าเสียดาย ข้าดูท่าทางแล้วอาจจะไม่มีทางที่…”re* https://www.novelgu.comยามนี้มีเพียงเสียงบ่นพึมพำเบาๆ ของอู่จู่ที่สีหน้าไม่สู้ดีนัก เมื่อคนอื่นได้ยินจึงได้เพียงกระตุกมุมปาก ทันใดนั้นก็เบือนศีรษะหนี ราวกับไม่รู้จักคนผู้นี้เซียวฮั่นออกจากดินแดนปีศาจไปแล้วเดินย่างกรายเข้ามาในอาณาจักรอ
