ึ้นก็เพียงเผยใบหน้าประดับรอยยิ้มก่อนจะกลับไปนอนพิงเก้าอี้ตัวนั้นเช่นเดิม ดูท่าแล้วคล้ายว่าต้องการนอนพักผ่อนเสียเต็มประดา“ไปกันเถิด! พวกเราควรออกเดินทางได้แล้ว”re* https://www.novelgu.comเซียวฮั่นคลี่ยิ้ม ก่อนจะลุกขึ้นเดินออกจากโรงเตี๊ยมเป็นคนแรก พอคนทั้งหมดได้ยินดังนั้นก็รีบออกจากโรงเตี๊ยมตามหลังไปทันที เพราะพวกเขาไม่สามารถพักที่โรงเตี๊ยมแห่งนี้ต่อไปได้จริงๆหลังจากคนทั้งหมดออกไป ผู้ดูแลที่นอนพิงกับเก้าอี้ตัวนั้นยามนี้ก็ยิ้มตาหยี พลางมองทางที่พวกเขาออกไป ก่อนจะเอ่ยพึมพำขึ้นมา“คนที่ควรมาก็มาแล้ว ผู้ใดก็ไม่มีทางหลบหนีจากการปล้นครั้งนี้อนาคต ขอเพียงแต่พลังชีวิตอันเลือนรางและน้อยนิดเท่านั้น”ระหว่างที่เอ่ยขึ้น ผู้ดูแลก็ถอนหายใจเบาๆ เขาหลบซ่อนมาไม่รู้กี่ปีในที่สุดวันนี้ก็ใกล้จะมาถึงแล้ว ในเมื่อไม่สามารถหลบซ่อนได้อีกต่อไปเช่นนั้นก็ขอเพียงแต่เส้นทางและตัวเลือกสุดท้ายเท่านั้นในที่สุดผู้ดูแลก็หลับตาลง ราวกับชีวิตของเขามากกว่าครึ่งล้วนใช้ไปกับการหลับฝันก็ไม่ปาน และโรงเตี๊ยมที่เก่าแก่นี้ ไม่มีแขกเข้าพักมาหลายหมื่นปีแล้ว การดำรงอยู่บนโลกหล้าที่รู้ความลับของโรงเตี๊ยมแห่งนี้ก็มีน้อยมากสุราหนึ่งไห ถั่วลิสงหนึ่งจาน ชีวิตที่ไร้จุดสิ้นสุด โลกมนุษย์ที่กล่าวอย่างไรก็ไม่จบ อย่ามองเพียงว่าคนทั้งหมดได้ดื่มสุราและกินถั่วลิสงเข้าไป และไม่มีการเปลี่ยนแปลงอันใดเกิดขึ้น แต่การเปลี่ยนแปลงนี้คือสิ่งที่พวกเขามองไม
