“นี่คือสมบัติทั้งหมดที่บรรพบุรุษผู้ก่อตั้งสำนักกระบี่หลิงเทียนทิ้งไว้ ไม่ว่าใครก็อย่าได้คิดฉวยผลประโยชน์!”ยามนี้เจี้ยนเสวียนเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าละโมบและสายตาเจือแววอิจฉาตาร้อนเพราะเขาเองก็พบว่า กระบี่ในมือเซียวฮั่นมาจากรูปปั้น ซึ่งมีตำนานกล่าวขานว่า บรรพบุรุษผู้ถือครองกระบี่หลิงเทียนสร้างรูปปั้นองค์นั้นและสำนักกระบี่หลิงเทียนด้วยตนเอง กระบี่เล่มนี้สำหรับเขาแล้ว ย่อมต้องเป็นสิ่งที่ผู้ถือครองกระบี่หลิงเทียนทิ้งเอาไว้ และเขาคือเจ้าสำนักกระบี่หลิงเทียน กระบี่เล่มนี้คือของเขา คนอื่นไม่มีสิทธิ์ได้ไป“เจ้าก็แค่คนกระจอกที่อาศัยเล่ห์เพทุบายเพื่อให้ได้ตำแหน่งเจ้าสำนักมา กระบี่เล่มนี้มีเพียงข้าเท่านั้นจะได้มาครอง ข้ายอมเหนื่อยยากเพื่อสำนักกระบี่หลิงเทียน มีเพียงข้าเท่านั้นที่มีสิทธิ์”ได้ยินเช่นนั้น สายตาของกู่เย่จับจ้องไปยังกระบี่ยาวเล่มนั้นและเกิดอยากได้กระบี่ในมือเซียวฮั่นขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ ส่วนคำกล่าวของเจี้ยนเสวียน เขากลับเอ่ยด้วยน˺าเสียงเหน็บแนม“น่าขัน! ทั้งที่เป็นสิ่งที่ไร้เจ้าของ ผู้ใดได้ไปจึงจะเป็นของผู้นั้น พวกเจ้าอย่าได้อ้างสิทธิ์แห่งความเป็นสำนักกระบี่หลิงเทียน”re* https://www.novelgu.comเจ้าสำนักเจี้ยนจงได้ยินเช่นนั้นจึงแค่นเสียงหัวเราะเยียบเย็น เขาไม่สามารถแกล้งโง่เขลาเพื่อยอมรับเรื่องนี้ได้“ทั้งที่เป็นสิ่งที่ไร้เจ้าของ เช่นนั้นก็อาศัยความสามารถเพื่อให้ได้ครอบครองก็แล้วกัน!”ชื่อเหย
