ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเพียงใด ในที่สุดร่างอันแดงฉานของคนทั้งสามก็หยุดนิ่งไม่เคลื่อนไหว เพียงแต่คนทั้งสามในยามนี้คือร่างที่ย้อมไปด้วยโลหิต ซึ่งคราบโลหิตบนตัวมีทั้งมาจากสัตว์ดุร้ายและมาจากตนเองกล่าวได้ว่าการสังหารสัตว์ดุร้ายเหล่านี้ได้ทำให้พวกเขาสามคนเหนื่อยล้าเป็นอย่างยิ่งเพียงแต่พอคนทั้งสามหันหน้ากลับมาเห็นเซียวฮั่นกำลังพิงกับต้นไม้ต้นหนึ่ง คล้ายกับกำลังนอนหลับ ทั้งสามก็เพียงหัวเราะอย่างขื่นขม ก่อนจะเช็ดคราบโลหิตออกจากร่างกายของตน เตรียมเรียกเซียวฮั่นให้ออกเดินทางเพียงแต่พอคนทั้งสามเพิ่งจะเช็ดคราบโลหิตเสร็จ เสียงคำรามของสัตว์ร้ายก็ดังก้องขึ้นมาจากป่าทึบ จากนั้นพวกเขาก็มีสีหน้าแบบเดียวกัน เพราะเสียงคำรามสายนี้ทำให้พวกเขารู้สึกถึงความกดขี่ที่ยิ่งใหญ่มหาศาล ซึ่งความรู้สึกเช่นนี้จะปรากฏในสัตว์ปีศาจระดับสามเท่านั้น“จักรพรรดิสัตว์ดุร้าย!”พอสัตว์ร้ายที่มีขนาดใหญ่กว่าปกติถึงสามเท่าปรากฏขึ้น คนทั้งสามต่างสูดลมหายใจเข้าไป จักรพรรดิสัตว์ดุร้ายคือสัตว์ปีศาจระดับre* https://www.novelgu.comสาม ต่อให้มหาปรมาจารย์เต๋าทั่วไปพบเข้าก็ยังไม่มีชีวิตรอด ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงพวกเขาผู้เป็นปรมาจารย์เต๋าธรรมดาแต่พอพวกเขาคิดจะกลับหลังหันไปขอความช่วยเหลือจากเซียวฮั่น ร่างของเซียวฮั่นก็ได้หายไปเสียแล้ว ภาพที่เกิดขึ้นทำให้สีหน้าของคนทั้งสามแข็งค้างอย่างหักห้ามไม่ได้ เห็นได้ชัดว่าเซียวฮั่นไม่ได้คิดจะสอดมือช่วย แต่ปล่อย
