“น้องชาย แม้จะไม่รู้ว่าเหตุใดเจ้าจึงบาดเจ็บสาหัสถึงเพียงนี้ แต่ข้าจะใช้ความสามารถทั้งหมดที่มีช่วยชีวิตเจ้าแน่นอน หวังว่าเจ้าจะฟื้นขึ้นมาสักวัน”หลังจากแบกคนผู้นั้นกลับบ้านของตนเป็นเวลาหนึ่งเดือน อู๋ฮ่าวก็ชินกับการที่บ้านของตนมีคนเพิ่มขึ้นมาเสียแล้วนอกจากจะขับพลังแห่งโลกหล้าเพื่อรักษาพลังชีวิตให้แขกผู้นี้ทุกวันแล้ว อู๋ฮ่าวก็จะใช้เวลาส่วนใหญ่สนทนากับคนผู้นี้ ระหว่างนั้นหลี่ฉุนและหลินหยวนสหายของเขาก็มาเยี่ยมเยียนเขาเช่นเดียวกัน ทั้งยังโน้มน้าวให้เขาละทิ้งคนผู้นี้เสีย เพียงแต่อู๋ฮ่าวจิตใจงดงามจริงๆ ดังนั้นเขาจึงไม่ได้นำคำชักจูงของสองคนนั้นไปใช้“โธ่ ข้าไม่รู้จะพูดกับเจ้าอย่างไรดี คนผู้นี้ไม่มีจิตวิญญาณเหลือแล้วจะมีชีวิตอยู่ต่อได้เยี่ยงไร หรือเจ้าจะทำเช่นนี้กับเขาไปชั่วชีวิต?”เมื่อเห็นภาพดังกล่าว หลี่ฉุนจึงเอ่ยอย่างจำใจพลางหัวเราะขมขื่นคนที่สูญเสียจิตวิญญาณ อย่าว่าแต่ลัทธิเล็กๆ อย่างลัทธิเจี้ยนเหมิน ต่อให้เป็นการดำรงอยู่ไร้เทียมทานที่เรียกได้ว่ามิดับสูญในตำนานเหล่านั้นก็ยังไม่มีวิธีช่วยชีวิตคนแบบนี้ได้re* https://www.novelgu.com“ในความคิดของพวกเจ้า เขาก็คือคนตาย แต่ในความคิดของข้าเขาคือคนเป็นคนหนึ่ง ขอเพียงแต่ข้ายังมีชีวิต ข้าก็มีหน้าที่ทำให้คนผู้นี้มีชีวิตอยู่ต่อ”อู๋ฮ่าวแย้มยิ้มบางเบา คำกล่าวของเขาทำให้หลี่ฉุนส่ายศีรษะอย่างเลี่ยงไม่ได้อีกครั้ง“ช่างเถิด แล้วแต่เจ้า!”หลี่ฉุนยิ้มอย่างขมขื่น
