่ห้วงมาร มีส่วนน้อยที่อยู่มาไม่กี่หมื่นปีและมีส่วนมากที่ถึงขั้นอยู่มาหลายแสนปี และแม้ว่าพวกเขาจะสามารถออกจากห้วงมาร เกรงว่าโลกภายนอกคงไม่เหลือญาติสนิทมิตรสหายอีกต่อไป ในทางกลับกันเมืองอี๋วั่งได้กลายเป็นบ้านของพวกเขา โดยคนจำนวนมากได้ปักหลักในเมืองอี๋วั่งไปแล้ว“หากออกไปได้จริง พวกเราคงจะรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง”ม๋ออู๋หยาหัวเราะขมขื่น ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างจนปัญญา ภายในห้วงมารแห่งนี้ ถึงมันจะมืดมน แต่กลับไม่มีการหลอกลวงเฉกเช่นโลกภายนอก การอาศัยอยู่ในเมืองอี๋วั่ง พวกเขากลับรู้สึกประหนึ่งได้รับชีวิตใหม่ หลุดพ้นจากอดีต ปล่อยวางซึ่งความหลัง“ห้วงมารอยู่ไม่ได้แล้ว เมืองอี๋วั่งเองก็ต้องย้ายออกไป หากพวกเจ้าต้องการไปก็ไป ผู้ใดไม่ต้องการออกไปก็อยู่ในเมืองอี๋วั่งต่อ หลังจากออกไปจากห้วงมาร เมืองอี๋วั่งเราก็จะปักหลักที่เก้าอาณาจักร ส่วนการแยกตัวจากโลกภายนอกหรือเขตแดนจะติดต่อกับโลกมนุษย์ นั่นเป็นเรื่องในอนาคต”re* https://www.novelgu.comยามนี้ ม่อชางหยุนมองไปยังเงาร่างที่หายไปโดยสมบูรณ์ของเซียวฮั่น เขารู้ว่าห้วงมารจะเกิดหายนะอันยิ่งใหญ่ เมืองอี๋วั่งจึงไม่สามารถอยู่ที่ห้วงมารได้อีกต่อไปแล้ว และนี่คือลางสังหรณ์ของเขา ซึ่งเขาเชื่อลางสังหรณ์ของตน หากเมืองอี๋วั่งไม่เลือกที่จะออกไปจากห้วงมาร เช่นนั้นก็มีเพียงเผชิญหน้ากับจุดจบอย่างการถูกทำลาย“ยามนี้มีเพียงเท่านี้ พวกเราทั้งหมดเชื่อฟังผู้เฒ่าม่อ!”ได้ยินดังนั้น คน
