“ก่อนที่ข้าจะไป ข้าอยากรู้นักว่าเจ้าทิ้งสมบัติล˺าค่าอะไรไว้”เซียวฮั่นหรี่ตาลง สายตาตกลงบนประตูทางออกของวิหารเทพมารชั้นที่เก้า เขากระตุกมุมปาก เมื่อก้าวเท้าหนึ่งครา เงาร่างก็หายลับไปจากจุดเดิม“วิ้ง!”มิติอากาศบิดเบี้ยว แสงสว่างเปล่งประกาย เซียวฮั่นปรากฏตัวบนมิติเอกเทศแห่งหนึ่ง มีเพียงเงาสีดำอันเลือนรางที่ปรากฏท่ามกล่างความว่างเปล่าเมื่อเงาร่างของเซียวฮั่นปรากฏ และได้เห็นเงาร่างสีดำเลือนรางนี้สายตาของเขานิ่งค้าง แล้วเอ่ยพลางยิ้ม“ชักน่าสนุกเสียแล้ว ดูเหมือนว่า สิ่งของที่ข้าต้องการ เจ้าได้เตรียมไว้หมดแล้ว!”เมื่อเอ่ยจบ เซียวฮั่นจึงเดินมายังเบื้องหน้าของเงาร่างเลือนรางนี้เขาเอ่ยขึ้นด้วยเสียงอันแผ่วเบา“เมื่อมารฝังฟ้าดิน เหตุไฉนมารจะมิหลั่งน˺าตา!”re* https://www.novelgu.comเมื่อเอ่ยจบ เซียวฮั่นกำมือหนึ่งครา ทันใดนั้นเงาร่างเลือนรางที่บิดเบี้ยวสายนั้นได้กลายร่างเป็นกระบี่สีดำทมิฬดุจหมึก ปลายกระบี่แผ่แสงแห่งมาร บนคมกระบี่ราวกับมีเงามารนับพันล้านปรากฏขึ้น“วิ้ง!”เมื่อเซียวฮั่นกำกระบี่มารเล่มนี้ กระบี่มารสั่นเล็กน้อย แสงสีดำทมิฬบนกระบี่วาบผ่าน บนกระบี่ราวกับมีเผ่ามารนับไม่ถ้วนกำลังหลั่งน˺าตา ร้องไห้อย่างเศร้าโศกและโอดครวญ ภาพปรากฏการณ์อันน่าหวาดกลัวนี้ เพียงพอที่จะทำให้ผู้คนหายใจติดขัดได้“นับแต่นี้เป็นต้นไป เจ้ามีนามว่าน˺าตามาร!”เซียวฮั่นลูบกระบี่มารอย่างเบามือ แสงแห่งมารในดวงตากลอกกลิ้ง วินาทีน
