ตายมากมายเพียงใดก็ตาม“วิ้ง!”เมื่อได้รับกระบี่น˺าตามาร เงาร่างของเซียวฮั่นกฌหายลับจากมิติอากาศว่างเปล่าทันที จนกระทั่งเงาร่างของเซียวฮั่นปรากฏอีกครั้ง ก็ออกมายังนอกวิหารเทพมารแล้วเมื่อออกจากวิหารเทพมาร เซียวฮั่นไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ แต่เมื่อเขาออกจากวิหารเทพมาร สายตาของเขากวาดมองไปยังวิหารมารหลังหนึ่ง หลังจากนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง เขาจึงหันออกจากวิหารเทพมารไป“วิ้ง!”กาลเวลาเคลื่อนโคจร ขณะที่เซียวฮั่นก้าวฝ่าเท้า วิหารมารแต่ละหลังเลือนหายไปใต้ฝ่าเท้าของเขา เมื่อผ่านไปหลายก้าว เซียวฮั่นก็ได้ข้ามผ่านมิติแห่งกาลเวลานับพันล้านลี้ สุสานมารอันกว้างใหญ่ไร้ขอบเขตเสมือนดั่งโลกใบใหญ่ใบหนึ่ง มีเซียวฮั่นที่เคลื่อนไหวไปตามกาลเวลา มิติอากาศก็ยังคงกว้างใหญ่มิมีประมาณเช่นเดิมแต่เงาร่างที่เปล่งแสงไม่หยุดของเซียวฮั่น เมื่อก้าวข้ามมิติกาลเวลาหลายพันล้านลี้ วิหารมารกลับไม่ปรากฏรอบกายเซียวฮั่นแม้แต่หลังre* https://www.novelgu.comเดียว มีเพียงฟ้าดินที่เปล่งประกาย เซียวฮั่นยังคงไม่หยุดความคิด และก้าวข้ามมิติแห่งกาลเวลาต่อไปในที่สุดราวกับว่าเซียวฮั่นได้ก้าวข้ามผ่านทั่วทั้งสุสานมาร จนมาถึงจุดสิ้นสุดของโลกแห่งสุสานมาร จุดสิ้นสุดนี้ เกรงว่ามีคนน้อยนักที่จะมาถึงที่นี่ได้ เพราะจุดสิ้นสุดของสุสานมารคือห้วงลึกอันไร้ขอบเขต ไม่มีผู้ใดรู้ว่าห้วงลึกนี้กว้างใหญ่เพียงใด และไม่รู้เช่นกันว่าลึกเพียงใดแต่มีเรื่องหนึ่งที่ทุก
