งมารสี่คนที่วิ่งหนีออกไปทั่วทุกทิศเซียวฮั่นไม่ได้ไล่ตามไปโจมตีพวกเขา แต่เมื่อเพียงอ้าปากดูดกลืนทันใดนั้นมหาสมุทรโลหิตทั่วท้องนภากลายเป็นธาราไหลหลั่งและถูกเขาดูดกลืนเข้าไป แน่นอนว่าถึงแม้มหาสมุทรโลหิตบนนภากาศดูเหมือนกว้างใหญ่ไพศาล แต่เมื่อปรากฏเบื้องหน้าของเซียวฮั่นซึ่งสูงกว่าพันล้านจั้ง ก็นับเป็นเพียงปริมาณของสุราแดงแก้วหนึ่งเท่านั้นหลังจากที่เซียวฮั่นดูดกลืนโลหิตสดเข้าไปจนหมด พลังอันน่าหวาดกลัวที่กลอกกลิ้งก็ยิ่งระเบิดออกมาจากร่างมารของเขาอย่างบ้าคลั่ง เพราะนี่คือโลหิตของยอดฝีมือจักรพรรดิมารนับร้อย พลังที่แฝงอยู่น่าหวาดกลัวเพียงใด แค่คิดก็รู้ได้ทันทีเมื่อเซียวฮั่นดูดกลืนเสร็จแล้วกลับได้เพียงแผ่กระจายพลังอันบ้าคลั่งออกมาเท่านั้น จากนั้นก็กลับคืนสู่สภาพเดิม ราวกับพลังโลหิตของยอดฝีมือจักรพรรดิมารนับร้อยไม่เพียงพอที่จะติดอยู่ในร่างของเขา“รสชาติอันคุ้นเคย ทำไมนึกถึงรสชาติที่ดูดกลืนเทพและมารนับไม่ถ้วน เมื่อหวนนึกถึง รสชาติช่างโอชะยิ่งนัก!”เซียวฮั่นเลียมุมปาก ร่างสูงพันล้านจั้งกลับคืนสู่สภาพเดิม ใบหน้าประดับรอยยิ้มอันชั่วร้ายre* https://www.novelgu.comยามนี้ไม่ว่าเผ่ามารคนใดพบเจอเซียวฮั่นต่างต้องรู้สึกขวัญผวาราวกับหนูที่เจอแมวจนต้องรีบหันหลังวิ่งหนี ไม่นานทั้งมิติอากาศก็ไร้ซึ่งเงาร่างอื่น เหลือเพียงเงาร่างของเซียวฮั่นและเม่ยจีเท่านั้น“สามีของข้า เจ้าปล่อยเขาไปง่ายๆ เช่นนี้หรือ”เม่ยจีหวนกล
