หลิงเอ๋อเปิดประตูห้องพร้อมกับตาที่แดงก˹า หยุนเฟิงก็คลี่ยิ้มบางอย่างอดไม่ได้ทันที“พี่ใหญ่เฟิง ท่านปู่จากไปแล้ว ข้าเป็นห่วงความปลอดภัยของเขาเหลือเกิน!”ได้ยินดังนั้น มู่หลิงเอ๋อก็ราวกับได้พบที่พักพิง ก่อนจะเข้าไปโอบกอดหยุนเฟิงพร้อมกับร้องสะอื้นเบาๆ อย่างห้ามไม่ได้“วางใจเถิด ด้วยความสามารถของท่านปู่ เขาต้องไม่เป็นอะไรแน่นอน”re* https://www.novelgu.comหยุนเฟิงตบไหล่ของมู่หลิงเอ๋ออย่างเบามือพร้อมกับเอ่ยอย่างปลอบโยน“ไม่ต้องร้องๆ ตอนเจ้าร้องแทบจะกลายเป็นแมวอยู่แล้ว”พอได้ฟังคำของหยุนเฟิง มู่หลิงเอ๋อก็ค่อยๆ หยุดร้องไห้ เห็นดังนั้นหยุนเฟิงก็คลี่ยิ้มบางทันที“พี่ใหญ่เฟิงน่าเกลียด ข้ามิใช่เจ้าแมวอะไรนั่น!”เมื่อหยุนเฟิงหยอกล้อด้วย มู่หลิงเอ๋อก็เช็ดน˺าตาบนแก้มของตนก่อนจะเอ่ยขึ้นมาอย่างออดอ้อน“ใช่ ใช่ หลิงเอ๋อของข้าไม่ใช่แมวอะไรนั่น เจ้าก็คือเสี่ยวอีเซียนเสี่ยวอีเซียนผู้งดงาม”หยุนเฟิงหัวเราะอย่างเลี่ยงไม่ได้ ก่อนจะเอ่ยพลางยิ้ม“นั่นก็ใช่!”เมื่อเอ่ยจบ มู่หลิงเอ๋อก็หัวเราะทั้งน˺าตาก่อนจะซุกศีรษะเล็กๆ ของตนในอ้อมอกอันแข็งแรงของหยุนเฟิงพลางเอ่ยพึมพำ“พี่ใหญ่เฟิง ท่านปู่ทิ้งข้าไปแล้ว ท่านอย่าทิ้งข้าไปอีกคนนะ”re* https://www.novelgu.comได้ยินดังนั้น หยุนเฟิงก็ทำได้เพียงแค่หัวเราะขมขื่น แล้วปล่อยให้มู่หลิงเอ๋อกอดตนไว้ เพียงแต่นึกไม่ถึงว่าผ่านไปชั่วครู่นางจะกอดเขาจนเผลอหลับไปเห็นดังนั้น หยุนเฟิงจึงวางมู่หลิง
