มู่หลิงเอ๋อก็เอ่ยด้วยความกระดากอายเล็กน้อยทันที“ฮ่าๆ ข้าไม่อาจหาญรังแกเจ้าอยู่แล้ว และหากมีผู้ใดกล้ารังแกหลิงเอ๋อของข้า ก็ต้องถามข้าก่อนว่ายินยอมหรือไม่!”คนคลี่ยิ้ม คำกล่าวของหยุนเฟิงทำให้มู่หลิงเอ๋ออบอุ่นหัวใจขึ้นมาทันที“ใช่แล้ว วันนี้พวกเราต้องออกจากหมู่บ้านหยุนตู้ และอาจจะไม่ได้กลับมาที่นี่อีกนาน ดังนั้นจึงควรนำของจำเป็นไปด้วย”เพื่อความปลอดภัย หยุนเฟิงจึงตัดสินใจพามู่หลิงเอ๋อเดินทางออกจากหมู่บ้านหยุนตู้แน่นอนว่าอีกเหตุผลหนึ่งก็คือหยุนเฟิงไม่อาจอาศัยอยู่ที่หมู่บ้านหยุนตู้ไปตลอดได้ ตั้งแต่เขาเกิดใหม่จนถึงยามนี้ เวลาก็ผ่านมากกว่าครึ่งปีแล้ว เขาจึงมีเวลาไม่มากพอ เวลาของเขาในยามนี้ลดน้อยลงเรื่อยๆ ยิ่งไปกว่านั้นเขายังต้องฝึกตนใหม่อีกครั้ง นั่นก็จะยิ่งเสียเวลานาน“อืม!”re* https://www.novelgu.comเนื่องด้วยท่านปู่ของตนจากไปแล้ว ยามนี้มู่หลิงเอ๋อจึงทำได้เพียงฟังคำสั่งของหยุนเฟิง และนางก็มิใช่เด็กสาวที่ดื้อรั้นแต่อย่างใด นางรู้ว่าสถานการณ์ของตนกับหยุนเฟิงนั้นไม่ปลอดภัยหลังจากจัดสัมภาระอย่างง่ายๆ เสร็จ มู่หลิงเอ๋อก็เดินทางออกจากหมู่บ้านหยุนตู้ไปยังเมืองหยุนตู้พร้อมกับหยุนเฟิง หลังจากความทรงจำของหยุนเฟิงคืนกลับมา เขาก็ไม่จำเป็นต้องวิ่งบนพื้นดินอีกต่อไปเห็นเพียงเขายกมู่หลิงเอ๋อขึ้น ฝ่าเท้าก้าวไปในความว่างเปล่าเล็กน้อย ช่วงเวลาเพียงสามก้าวห้าก้าว เมืองหยุนตู้ก็ปรากฏอยู่เบื้องหน้าคนทั้งสองพอมู
