มื่อความทรงจำของหยุนเฟิงกลับคืนและลืมตาขึ้น เสี่ยวอีเซียนจึงมองเขาด้วยความกังวล ยามนี้ความรู้สึกที่เขามีต่อนางทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้า ทว่ามู่เฉินกลับจ้องเขาไม่วางตา อยากรู้ว่าต่อไปจะมีปฏิกริยาเช่นไร“ข้ายังคงเป็นพี่เฟิงคนเดิมของเจ้า แต่ตอนนี้ข้าชื่อเซียวฮั่น เพราะความทรงจำในอดีตของข้ากลับมาแล้ว”เซียวฮั่นยิ้มพลางพยักหน้าและกล่าวกับเสี่ยวอีเซียนเมื่อเห็นว่าใบหน้าของเซียวฮั่นประดับรอยยิ้มที่ทำให้นางรู้สึกอบอุ่นอีกครั้ง ใบหน้าของเสี่ยวอีเซียนจึงปรากฏรอยยิ้มบางๆ แม้ว่าความทรงจำของเซียวฮั่นจะฟื้นคืนแล้ว แต่เขาก็ยังคงเป็นพี่ใหญ่ของนางอยู่เช่นเดิม“ขอบคุณผู้เฒ่ามู่ที่มอบยาให้ข้า หากไม่ได้โอสถคืนจิตทั้งเก้าของท่าน เกรงว่าข้าคงมิอาจฟื้นความทรงจำได้”re* https://www.novelgu.comเมื่อความทรงจำฟื้นคืน คำเรียกที่เซียวฮั่นใช้เรียกมู่เฉินจึงแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย“หากเจ้ารู้ว่าโอสถคืนจิตทั้งเก้าเป็นของล˺าค่า เจ้าก็คงรู้เช่นกันว่าไม่มีอาหารมื้อใดไม่ต้องการสิ่งตอบแทน!”เมื่อเห็นท่าทางของเซียวฮั่นในยามนี้ มู่เฉินมีสีหน้าเคร่งขรึมอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงเอ่ยปากขึ้น“หามิได้ ผู้เฒ่ามู่ไม่เพียงช่วยชีวิตข้าไว้ หนำซ˺ายังมอบโอสถคืนจิตทั้งเก้าให้แก่ข้า บุญคุณครั้งนี้ ข้าย่อมมิอาจลืมเลือน”เซียวฮั่นคลี่ยิ้ม สายตามองไปทางมู่เฉินแต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด เมื่อมู่เฉินถูกเซียวฮั่นจ้องมองจึงรู้สึกทำตัวไม่ถูก ราวกับว่าเขาถูกเซ
