ณ ป่าอันรกร้างห่างจากเมืองหยุนตู้พันลี้ หยุนเฟิงกำลังนั่งอยู่บนก้อนหินมหึมาก้อนหนึ่งอย่างงงงัน ในมือของเขามีกระบี่ยาวหนึ่งเล่มขณะนี้ในใจของเขายังมึนงงอยู่มาก อีกทั้งไม่มีผู้ใดสามารถมอบคำอธิบายให้แก่เขาได้เวลานี้เสี่ยวอีเซียนซึ่งอยู่ข้างเขาก็ยังไม่ฟื้นคืนสติ เพราะนางถูกทำให้กลัว และนางก็นึกไม่ถึงว่าหยุนเฟิงจะเปลี่ยนแปลงไปเช่นนี้“พี่ใหญ่เฟิง ท่านทำให้ข้ากลัวนะ ท่านนึกสิ่งใดขึ้นมาได้หรือ?”เสี่ยวอีเซียนมองไปยังหยุนเฟิง ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นอย่างอดไม่ได้เมื่อเอ่ยจบ นางก็ใช้มือจับชีพจรของหยุนเฟิงแทน“ข้ายังนึกอะไรไม่ออก แต่ข้ามีความรู้สึกว่า สิ่งที่เรียกว่ากระบี่นี้มีวาสนาต่อข้ายิ่ง!”คนหัวเราะขมขื่น หยุนเฟิงก็ไม่รู้ว่าการเปลี่ยนแปลงของตนนั้นดีหรือร้าย เหตุใดเขาจึงสูญเสียความทรงจำ และเหตุใดจึงมีความรู้สึกคุ้นเคยกับกระบี่ ประหนึ่งว่าเขาได้พบกับภาพลวงตาของญาติตนก็มิปาน“แปลกจริงๆ ไม่น่าจะใช่!”re* https://www.novelgu.comหลังจากสัมผัสชีพจรของหยุนเฟิง เสี่ยวอีเซียนก็ขมวดคิ้วอันเรียวงาม เพราะแม้ว่าในร่างของหยุนเฟิงจะมีคลื่นพลัง ทว่าพลังชนิดนี้เป็นเพียงพลังทั่วๆ ไป ซึ่งเทียบเท่ากับผู้ฝึกตนขอบเขตแก่นแท้บางคนเท่านั้นแต่ท่าทีของหยุนเฟิงก่อนหน้านี้ทำให้ผู้คนไม่อาจจินตนาการได้สังหารยอดฝีมือขอบเขตรวบรวมลมปราณราวกับสังหารสุนัข ออกกระบี่เพียงคราเดียวยอดฝีมือขอบเขตรวบรวมลมปราณสิ้นชีพไปเกือบยี่สิบคน หากคิดจะทำเ
