เมื่อเห็นเงาร่างนี้ปรากฎขึ้นมา เซียวฮั่นเลิกคิ้ว จากนั้นจึงก้าวฝ่าเท้าหนึ่งครา ร่างของเขาก็หายไปจากจุดเดิมเมื่อเซียวฮั่นปรากฎตัวอีกครั้ง เบื้องหน้าของเขาคืออีกาเกาะเถาวัลย์บนต้นไม้เก่าแก่ ใต้เถาวัลย์คือเนินดินขนาดเล็ก เบื้องหน้าเนินดินคือป้ายศิลาจารึกชื่อศพ แต่ทุกหลุมศพล้วนแต่เป็นป้ายที่ไร้ตัวอักษร“ท่านผู้เฒ่า ข้ามาแล้ว!”เมื่อเสียงอันเรียบเฉยดังขึ้น เซียวฮั่นจึงก้าวเท้าเข้ามายังใต้ต้นไม้เก่าแก่ บนต้นไม้มีอีกาที่ดูคล้ายกำลังหลับใหลตัวหนึ่ง ส่วนใต้ต้นไม้คือชายชราผู้หนึ่งซึ่งกำลังยืนอยู่ชายชราผู้นี้สวมชุดคลุมสีดำ ผมสีเงินคลอเคลียไหล่ ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย ราวกับว่าเขายืนจ้องโลกใบนี้และสุสานแห่งนี้อยู่ใต้ต้นไม้มาเป็นเวลาเนิ่นนาน“กาลเวลายาวนานสั้นเพียงดีดนิ้ว ความยาวนานกลับเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย!”re* https://www.novelgu.comเสียงของชายชราค่อยๆ ดังขึ้น สายตาของเขาในยามนี้ราวกับมองทะลุกาลเวลาหลายร้อยล้านปี ไม่มีผู้ใดทราบแน่ชัดว่าชายชราที่อยู่เบื้องหน้านี้มีชีวิตอยู่มานานเพียงใดแล้วอย่างที่รู้กันว่าเมื่อสุสานเทพปรากฎบนโลกก็ดำรงอยู่มาเป็นเวลาอันแสนยาวนาน แม้แต่ต้นอมตะศักดิ์สิทธิ์ที่ดำรงชีวิตอยู่ในสุสานเทพก็ใช้ชีวิตอยู่ในวัฎสงสารมาสิบภพชาติ เพียงแค่คิดก็รู้ได้ทันทีว่าชายชราตรงหน้านี้ดำรงชีวิตอยู่มานานเพียงใด“กาลเวลายาวนานสั้นเพียงดีดนิ้ว ความยาวนานเป็นเรื่องเล็ก!”เมื่อได้ยินเช่นนั้นอีกครั
