หุบเขานั้นกว้างใหญ่ครอบคลุมพื้นที่หลายหมื่นลี้
สามด้านล้อมรอบด้วยภูเขา มีทางเข้าออกเพียงทางเดียว บนหน้าผามีถ้ำอยู่เต็มไปหมด ค้างคาวเหล่านี้อาศัยอยู่ในถ้ำ พวกมันจะออกลาดตระเวนในตอนกลางคืน
ด้วยม่านตาภูต หลิวอู๋เสียเห็นเฉินรั่วเยียนถูกพาเข้าไปในถ้ำขนาดใหญ่ ข้างในลึกจนมองไม่เห็นก้น ม่านตาภูตมองเห็นได้ไกลที่สุดเพียงสามร้อยหมี่ เกินระยะนี้ไปก็มองไม่เห็นแล้ว
“ต้องหาวิธีเข้าไปให้ได้ การที่ผู้คนหายสาบสูญไปมากมายในเทือกเขาซีเหลียง เชื่อว่าต้องเกี่ยวข้องกับค้างคาวอสูรพวกนี้แน่ ขอเพียงไขปริศนาตรงนี้ได้ ก็จะพบเจอคนเหล่านั้น” หลิวอู๋เสียพูดกับตัวเองเบา ๆ
ค้างคาวอสูรพวกนี้ไม่ฆ่าคน แต่กลับจับคนเป็น ๆ ไป จับไปกินงั้นรึ?
โดยปกติแล้วค้างคาวอสูรจะดูดเลือดเป็นหลัก ไม่ค่อยกินเนื้อ หลิวอู๋เสียจึงรู้สึกสงสัยมาก
ในตอนที่เห็นเฉินรั่วเยียนถูกจับตัวไป หลิวอู๋เสียได้ยินเสียงคล้ายกับเสียงขลุ่ย น่าจะมีสิ่งมีชีวิตบางอย่างกำลังควบคุมค้างคาวอสูรพวกนี้อยู่ คอยจับคนเป็น ๆ แล้วขนส่งไปยังที่แห่งนี้
