หลิวอู๋เสียยิ้มขมขื่น ไม่คิดว่าคนกลุ่มนี้จะมีความระมัดระวังสูงขนาดนี้
ตลอดทางที่ผ่านมา พวกเขาสูญเสียสหายร่วมสำนักไปหลายคน เช่นนั้นจึงระวังตัวเป็นพิเศษ ป้องกันการโจมตีแบบไม่ทันตั้งตัว
ศิษย์น้องคนอื่น ๆ มองไปที่ยอดไม้พร้อมกัน ลอดผ่านใบไม้หลายชั้น ร่างของหลิวอู๋เสียก็ปรากฏแก่สายตา
หลิวอู๋เสียค่อย ๆ ลงมาที่พื้น หลีกเลี่ยงวงล้อมของพวกเขา
“เจ้าเป็นใคร ทำไมถึงแอบฟังพวกเราคุยกัน?”
ศิษย์พี่ใหญ่เผยสีหน้าประหลาดใจ ไม่คิดว่าหลิวอู๋เสียจะอายุยังน้อยขนาดนี้
“ดูเหมือนว่าข้าจะเป็นคนที่พักอยู่ที่นี่ก่อน พวกเจ้าต่างหากที่รบกวนการพักผ่อนของข้า”
หลิวอู๋เสียลูบจมูก ไม่อยากอธิบายอะไรมากมาย เขาพักผ่อนเต็มที่แล้วและกำลังจะออกเดินทาง
“ฮึ่ม เจ้าแอบฟังพวกเราคุยกัน รับความตายซะเถอะ!”
ชายหนุ่มอีกสองคนแทงกระบี่ยาวเข้าใส่หลิวอู๋เสียทันที พูดจบก็ลงมือทันที
ดวงตาของหลิวอู๋เสียเปล่งประกายแสงเย็นเยียบ เขาไม่คิดจะหาเรื่องใครทั้งนั้น กลับกลายเป็นว่าถูกเล่นงาน
“ศิษย์น้องทั้งสองหยุดก่อน อาจจะเป็นการเข้าใจผิดก็ได้”
ศิษย์พี่ใหญ่ยังคงมีเหตุผลและหยุดศิษย์น้องทั้งสองไว้ ขัดขวางไม่ให้พวกเขาลงมือกับหลิวอู๋เสีย
