เมื่ออาการบาดเจ็บดีขึ้น เซียวฮั่นก็สามารถเดินเหินได้ตามปกติ ทำให้ขบวนเพิ่มระดับความรวดเร็วในการเดินทางขึ้นมาไม่น้อย เหล่าศิษย์จากตระกูลซูที่บ่นพึมพำจึงไม่ปริปากอะไรอีก“พี่เซียวกำลังมองอะไรหรือ”ซูเสี่ยวเสี่ยวเห็นว่าบางครั้งเซียวฮั่นยืนเหม่อมองไปยังดินแดนรกร้างมรณะอันไกลโพ้น จึงเอ่ยถามด้วยความสงสัยเซียวฮั่นมองซูเสี่ยวเสี่ยวผู้มีรูปโฉมงามสะคราญพลางตอบว่า “ข้ากำลังมองทิวทัศน์”“ดินแดนรกร้างมรณะมีอะไรน่ามอง มีแต่ต้นไม้เหี่ยวเฉา” ได้ยินเช่นนั้น ซูเสี่ยวเสี่ยวจึงอดมุ่นคิ้วเรียวงามไม่ได้“เหอเหอ ข้าเพียงมองฟ้าและดินผืน”เซียวฮั่นหัวเราะออกมาเบาๆ แต่สายตาเขากลับทอดมองออกไปไกลแสนไกล ในที่สุดเขาก็รู้ว่าตอนนี้ตัวเขาอยู่ ณ ที่แห่งใดจัตุรัสตะวันตก เขตดินแดนมหาทวีปตงโจวและซีโจว เมื่อเซียวฮั่นรู้ว่าจัตุรัสตะวันตกเป็นอาณาบริเวณของผู้ใด ยิ่งทำให้ใจเขาสั่นไหวขึ้นมาre* https://www.novelgu.com“หึ มองฟ้าและดินอะไรกันเล่า ข้าว่าดูมีลับลมคมใน ไม่รู้แสร้งทำเป็นรู้”ขณะนั้นเองซูเจี้ยนซึ่งคอยสังเกตท่าทางเซียวฮั่นมาโดยตลอด ได้ยินเช่นนั้นจึงหัวเราะเสียงเย็นและเหน็บแนมขึ้นมาอย่างอดไม่ได้เซียวฮั่นไม่ได้สนใจกับคำเหน็บแนมของซูเจี้ยน แต่กลับละสายตามองไปยังซูเสี่ยวเสี่ยว คนยิ้มพลางเอ่ยขึ้น“ในเมื่อพวกเจ้าช่วยข้าไว้ นับว่าเรามีวาสนาต่อกัน เช่นนั้นข้าจะมอบสิ่งล˺าค่าให้แก่พวกเจ้า”“เช่นนั้นข้าก็ต้องขอบคุณพี่เซียวแทนทุกคน”ได้
