“ข้ารู้ว่าเจ้าเคยมายังดินแดนโบราณครั้งหนึ่งแล้ว! นอกจากนี้ยังรู้อีกว่าเจ้าคือร่างที่กำเกิดใหม่ และข้าก็รู้สึกนับถือเจ้าเหลือเกิน ทั้งที่รู้ดีอยู่แล้วว่าไม่อาจสำเร็จได้ ทั้งยังไร้ซึ่งความหวัง แต่ก็ยังมุ่งมั่นพยายาม”หลางเทียนจ้องมองไปยังเซียวฮั่นแล้วเอ่ยออกมาอย่างจริงจัง บนใบหน้าชั่วร้ายนั้นไม่มีรอยยิ้มประดับแม้แต่น้อย“หากข้าไม่ก่อสงครามขึ้นมาก็คงมีแต่นั่งรอความตาย ไม่ว่าทางใดก็ล้วนเป็นความตายอยู่ดี เช่นนั้นเหตุใดจึงไม่พยายามให้สุดกำลังเล่าบางทีอาจจะมีโอกาสรอดชีวิตขึ้นมาอีกหน่อยก็เป็นได้?” เซียวฮั่นยกยิ้มอย่างไม่สนใจใดๆ“ข้าจึงได้นับถือเจ้าเช่นเดียวกับที่นับถือเสด็จพ่อ ข้าหวังว่าในอนาคตจะเป็นได้เช่นพวกเจ้า มีชีวิตอยู่โดยไม่จำเป็นต้องคำนึงถึงสิ่งใดไม่จำเป็นต้องหลบซ่อนและสามารถต่อสู้จนสุดกำลังได้!” หลางเทียนอดรู้สึกชื่นชมคำกล่าวของเซียวฮั่นไม่ได้“หากเป็นเช่นนั้นก็เผยตัวออกมาเถอะ ไม่จำเป็นต้องหดหัวอีกต่อไปแล้ว ทุกสิ่งอย่างที่เกิดขึ้นในวันนี้จะกลายเป็นเรื่องเล่าขาน ถึงเวลาที่ดินแดนโบราณควรจมหายไปในสายน˺าแห่งประวัติศาสตร์แล้ว”re* https://www.novelgu.comเซียวฮั่นยกยิ้มเฉยชาแล้วส่ายหน้าพลางเอ่ยขึ้นมา แน่นอนว่าถึงพวกเขาจะเจรจาด้วยรอยยิ้ม แต่เมื่อสงครามที่แท้จริงเริ่มต้นขึ้นมาทั้งสองฝ่ายย่อมไร้ซึ่งความปราณี ไม่ว่าจะเป็นเซียวฮั่นหรือหลางเทียนก็ตาม“อยากให้ข้าเผยร่างจริงออกมา เช่นนั้นก็ต้องดูว่าเ
