ิวตายอยู่ข้างถนนและกลายเป็นโครงกระดูกไร้ค่าไปตั้งนานแล้ว!” เมื่อมองเซียวฮั่นที่อยู่ตรงหน้าอย่างละเอียดน˺าตาของเจี้ยนอู๋อิงก็ไหลลงมาอย่างหักห้ามไม่ได้ สองมือที่ถูกเซียวฮั่นประคองเอาไว้ก็พลันสั่นระริกขึ้นมาเช่นกันแต่ไหนแต่ไรมาเจี้ยนอู๋อิงคิดว่าเขาคงไม่มีโอกาสได้พบกับเซียวเฟิงผู้เป็นนายอีกแล้ว แต่เขากลับยังคงทำตามคำสั่งของเซียวเฟิงมาโดยตลอด แม้ว่าเขาจะต้องทำตามคำสั่งนั้นไปชั่วชีวิตเขาก็ยินดีและไม่มีวันเสียใจ“นายท่าน คิดไม่ถึงเลยว่าข้าจะยังมีชีวิตอยู่จนได้พบท่านอีกครั้ง!”ตอนนี้อู๋อิงจับมือของเซียวฮั่นเอาไว้แน่น ใบหน้าของเขาเผยรอยยิ้มre* https://www.novelgu.comออกมา การรอคอยมาตลอดแสนปีในที่สุดเซียวเฟิงก็กลับมาอีกครั้งและเพื่อเวลานี้แม้ว่าจะต้องตายเขาก็ตายตาหลับแล้ว“ลำบากเจ้าแล้ว!”เมื่อได้ยินเช่นนั้นหัวใจของเซียวฮั่นก็สั่นไหวขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ฝ่ามือของเขาลูบลงบนไหล่ของเจี้ยนอู๋อิงแผ่วเบา พลางมองไปยังใบหน้าแก่ชราของเจี้ยนอู๋อิง ทันใดนั้นเซียวฮั่นก็ไม่รู้ว่าควรจะกล่าวสิ่งใดออกไปดีเพื่อทำตามภารกิจที่เซียวฮั่นมอบให้เขา เจี้ยนอู๋อิงปกป้องหอกระบี่มาเนิ่นนานถึงแสนปี โดยไม่เคยก้าวเท้าออกไปนอกหอกระบี่แม้เพียงครึ่งก้าว จากชายหนุ่มผู้เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังกลับกลายเป็นชายชราผอมแห้งที่มีผมสีขาวโพลนสิ่งที่ต้องสูญเสียไปไม่ใช่สิ่งที่จะสามารถเอ่ยออกมาได้เพียงแค่คำสองคำ ไม่ต้องกล่าวถึงอย่างอื่น แค่เวลาหน
