งอันโด่งดังของบรรพบุรุษพวกเจ้าเสื่อมเสียอีก!” แววตาแห่งความคิดถึงมองไปยังกระบี่อวี้ซวีที่อยู่เบื้องหน้า จากนั้นเซียวฮั่นก็ลอบถอนหายใจอย่างอดไม่ได้ วันเวลากลายเป็นอดีตเฉกเช่นหมอกควัน แม้กระบี่จะยังคงอยู่ แต่สหายเก่าก็ได้ลาจากไปนานแล้วเมื่อกล่าวจบ เซียวฮั่นก็สะบัดฝ่ามือหนึ่งครา กระบี่อวี้ซวีพลันปรากฏต่อหน้าอวี้ซวีจื่อเช่นเดียวกัน จากนั้นอวี้ซวีจื่อก็รีบคำนับไปทางre* https://www.novelgu.comเซียวฮั่นด้วยความตื้นตัน “ขอบคุณท่านผู้สูงส่งสำหรับการหากระบี่อวี้ซวีกลับคืนมาให้กับนิกายอวี้ซวี ตั้งแต่บัดนี้ไป ขอเพียงท่านเอ่ยปาก นิกายอวี้ซวีย่อมปฏิบัติตามอย่างสุดกำลัง!”“ลูกพี่ ลูกพี่อย่าลืมน้องเล็กเช่นข้า!” หม่าเหลียงเฉินที่อยู่ข้างๆเมื่อเห็นภาพนี้ก็รีบตะโกนด้วยสีหน้าตื่นเต้นทันที ยามนี้หม่าเหลียงเฉินเพ้อฝันว่าหากกระบี่เทพศักดิ์สิทธิ์อยู่ในมือของตน เช่นนั้นเขาคงจะกลายเป็นผู้ที่ไร้ซึ่งคู่ต่อกร“แน่นอน ต่อให้ลืมผู้ใด ข้าก็ไม่อาจลืมเจ้าได้!” ได้ยินดังนั้น เซียวฮั่นพลันแย้มยิ้ม จากนั้นก็สะบัดฝ่ามือหนึ่งครา ทันใดนั้นกระบี่หนักเล่มหนึ่งได้ร่วงลงมาจากฟากฟ้า“อ๊าก!”ได้ยินเพียงเสียงกรีดร้องดังขึ้น หม่าเหลียงเฉินถูกกระบี่ยักษ์กดทับลงกับพื้น คนทั้งร่างมิอาจกระดุกกระดิกแม้แต่น้อย ปรากฏให้เห็นแต่เพียงใบหน้าแดงก˹าซึ่งกำลังกลอกตาอยู่“กระบี่เล่มนี้เรียกว่ากระบี่ฮ่าวเทียน มันเป็นศาสตราเทพแท้จริง!”ทว่าหลังจากหม่าเ
