พวกเซียวฮั่นทั้งสี่คนเข้าไปในหอกระบี่ พวกเขาก็นำผ้าคลุมไหล่สีดำพาดบนบ่าแล้วพันให้แน่น ส่งผลให้มองฐานะของทั้งสี่คนไม่ออกและเมื่อเข้าไปในประตูของหอกระบี่ หลังจากเดินผ่านเส้นทางมืดสลัวช่วงหนึ่งที่ไม่ยาวนัก สิ่งที่ปรากฏสู่สายตาก็คือลานประมูลทรงครึ่งวงกลมอันมหึมา บนลานประมูลมีชายชราที่เป็นดังไม้ผุ มีลมหายใจแต่ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงกำลังแนะนำสิ่งของชิ้นหนึ่งโดยมิได้สนใจการเข้ามาในลานของคนทั้งหมดแม้แต่น้อยเมื่อทั้งหมดเข้าไปในลานก็หาที่นั่งสี่ที่ตามแต่ใจประสงค์เช่นเดียวกันกับพวกเขา เงาร่างที่ทยอยมาจากด้านหลังก็หาที่นั่งอย่างเงียบๆ ต่างฝ่ายต่างไม่มีการพูดคุยกัน แม้มีการพูดคุยก็เพียงแค่ใช้จิตในre* https://www.novelgu.comการสื่อสาร ดังนั้นการประมูลทั้งหอกระบี่จึงมีเพียงเสียงชราภาพของชายชราไร้เรี่ยวแรงที่อยู่บนลานประมูลเท่านั้นชายชราสวมชุดคลุมยาวโบราณสีเทา ราวกับว่าใส่ชุดคลุมนี้มาหลายปีแล้วก็มิปาน บนใบหน้าของชายชรานั้นเต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นผมขาวเหมือนสีดอกเลา ให้บรรยากาศซบเซาอึมครึม แต่คนทั้งหมดในลานนี้ล้วนมิกล้าดูถูกชายชราที่เป็นดังไม้ผุผู้นี้ เพราะชายชราผู้นี้คือเจ้าของหอกระบี่ นั่นคือการดำรงอยู่ของราชันซึ่งน่าหวาดผวาเกินจะเปรียบ“ศาสตราใต้หล้าระดับราชัน ตราประทับเจ็ดดาวฤกษ์ เพียงประทับชีวิตก็ดับดิ้น หมื่นวิถีต่างก็แตกสลาย! เริ่มการประมูล ณ บัดนี้ผู้ที่้เสนอราคาสูงสุดจะได้รับไป!” เสียงไร้ชีวิตชีวาข
