“อะไรนะ? จะให้ข้าแบกเหล็กนี่เหมือนการเดินบนพื้นราบ บ้าไปแล้ว ลูกพี่ท่านสังหารข้าเถอะ!” ได้ยินดังนั้น หม่าเหลียงเฉินก็เปล่งเสียงโหยหวนอย่างอดไม่ได้ ยามเขาแบกเหล็กบนบ่า เพียงชุ่นเดียวก็ยากจะย่างก้าว แม้แต่แรงจะกระดุกกระดิกก็ยังไม่มี หากคิดจะทำเหมือนเดินบนพื้นราบ นั่นจะต้องใช้เวลากี่ปีกี่ชาติกัน“ไม่มีผู้ใดบังคับเจ้า หากไม่อยากฝึกฝน ก็ล้มเลิกเสีย!” คนส่ายหัวเบาๆ เซียวฮั่นกล่าวขึ้นอย่างเย็นชา หากแม้แต่จิตใจเด็ดเดี่ยวก็ยังไม่มีหม่าเหลียงเฉินก็ไม่ควรค่าให้เขาสั่งสอน“บัดซบ แค่การเดินบนพื้นราบ สำหรับข้าหม่าเหลียงเฉินแล้วมิใช่เรื่องอันใด!” ได้ยินดังนั้น หม่าเหลียงเฉินก็กัดฟันกรอด ฝ่าเท้ากระแทกพื้นอย่างรุนแรง แม้กล้ามเนื้อบนใบหน้าของเขาจะสั่นเทายิ่ง แต่ภายในดวงตาทั้งสองนั้นกลับแน่วแน่เกินจะเปรียบ“ไม่เลว!” เห็นดังนั้น เซียวฮั่นก็ผงกศีรษะเบาๆ จากนั้นก็ผินกายกลับเข้าไปในเรือน วันนี้พวกเขาจะต้องออกไปด้านนอก เพราะหอกระบี่แห่งเมืองกระบี่โบราณจะเปิดกิจการเมืองกระบี่โบราณนั้นไร้ซึ่งเจ้าของ แต่หากจะมีเจ้าของจริงๆ หอกระบี่นี้ก็คือเจ้าของที่เหมาะสมที่สุด เพราะหอกระบี่กับเมืองกระบี่โบราณมีความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้น กล่าวได้ว่า ยามที่เมืองกระบี่โบราณดำรงอยู่ หอกระบี่ก็จะดำรงอยู่เช่นเดียวกันre* https://www.novelgu.comและถึงแม้หอกระบี่ของเมืองกระบี่โบราณจะมิได้จัดอยู่ในร้อยสำนักแห่งตงโจว ทว่าแม้แต่ขุมอำนาจระดั
