ียวฮั่นนั้นจะอยู่เพียงขอบเขตแก่นแท้ระดับกลางก็ตามยามนี้ เซียวฮั่นเดินไปบนเส้นทางของสำนักกระบี่หลิงเทียน หม่าเหลียงเฉินติดตามอยู่ด้านหลังเขาอย่างใกล้ชิด ขอเพียงมีศิษย์สำนักกระบี่หลิงเทียนพบเห็นเซียวฮั่นก็จะตะโกนออกมาอย่างเคารพว่าศิษย์พี่ใหญ่ เซียวฮั่นในยามนี้ ไม่ว่าจะชื่อเสียงหรือบารมีในสำนักกระบี่หลิงre* https://www.novelgu.comเทียนก็หาผู้ใดเทียบเทียมไม่ ในความคิดของศิษย์ทั้งหมด เซียวฮั่นเป็นผู้ดำรงตำแหน่งเจ้าสำนักที่เหมาะสมที่สุดและแม้แต่โม่เซี่ยวที่เคยมีเรื่องมีราวกับเซียวฮั่น เมื่อพบเห็นเซียวฮั่นในยามนี้ก็ยังต้องตะโกนว่าศิษย์พี่ใหญ่อย่างเคารพยิ่ง เพราะเขาเข้าใจลึกซึ้งถึงฐานะที่แท้จริงของเซียวฮั่นในเวลานี้ยิ่งกว่าศิษย์คนไหนๆอันที่จริงศิษย์สายตรงของผู้อาวุโสส่วนใหญ่ต่างก็รู้ถึงฐานะเจ้าสำนักของเซียวฮั่นกันหมดแล้ว เพียงแต่เป็นเพราะคำกล่าวเตือนที่เข้มงวดของอาจารย์ พวกเขาจึงมิได้ประกาศเรื่องนี้ออกไปหลังจากกลับมาถึงลานเล็กที่กลายเป็นลานบ้าน เซียวฮั่นก็ตรงเข้าไปในห้องนอน จากนั้นก็สะบัดฝ่ามือหนึ่งครา ปลอกกระบี่โบราณซึ่งอยู่ด้านหลังพร้อมกับปราณกระบี่พลันลอยล่องอยู่เบื้องหน้าเขาอย่างเงียบงัน ท่าทางนั้นราวกับกำลังต้อนรับเจ้าของของตนก็มิปานฝ่ามือลูบคลำฝักกระบี่และปราณกระบี่อย่างเบามือ คล้ายว่าเซียวฮั่นสามารถรับรู้ถึงความร่าเริงและความรู้สึกดีใจของมัน ความรู้สึกเช่นนี้นั้นเป็นสิ่งที่พูดไม่ออก
