อ่ยถึงอยู่แล้ว ลูกพี่ ท่านเปรียบเสมือนพระจันทร์สว่างไสวสูงส่งเก้าชั้นฟ้า แต่ข้าศิษย์ผู้น้อยเป็นเพียงแสงของหิ่งห้อยบนผืนดินเท่านั้น” หม่าเหลียงเฉินพูดพลางถูฝ่ามือไปมาพลางยิ้มหน้าระรื่น“มีอะไรจะพูดก็รีบพูด! ” คนเหลือบมองหม่าเหลียงเฉินแวบหนึ่งเซียวฮั่นเข้าใจในความคิดของหม่าเหลียงเฉินอย่างทะลุปรุโปร่งจึงถามออกไปโดยไม่อ้อมค้อม“แฮ่ๆ ครั้งก่อนที่ข้าได้เห็นท่าย่างก้าวของลูกพี่ ก็รู้สึกว่าไม่เลวเลยทีเดียว ลูกพี่จะให้เกียรติข้าน้อยได้เรียนรู้วิชาจากท่านได้หรือไม่” หม่าเหลียงเฉินหัวเราะแฮ่ๆ ไม่รู้สึกเหนียมอายแต่อย่างใด เมื่อนึกถึงท่าย่างก้าวของเซียวฮั่นที่ละม้ายคล้ายกับปีศาจ หม่าเหลียงเฉินก็แทบจะน˺าลายไหล“หากเจ้าต้องการสิ่งนี้ย่อมไม่มีปัญหา” เซียวฮั่นมองหม่าเหลียงเฉินพลางทำหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม จากนั้นก็จึงพยักหน้า สายตาทอดยาวออกไปไกลและไม่ได้กล่าวสิ่งใดอีกre* https://www.novelgu.comทว่าสายตาแปลกๆ ที่เซียวฮั่นมองหม่าเหลี่ยงเฉิงนั้น ทำให้ขนของเขาทั่วร่างลุกชัน ราวกับเห็นภาพลวงตาที่มีคนกำลังขุดหลุมกับดักแล้วกระโดดลงไปด้วยตัวเองก็ไม่ปานความเร็วของเมฆินทร์เหินนภานั้นเร็วมาก เพียงไม่กี่ชั่วพริบตาก็พาพวกเขามาถึงลานเคลื่อนย้าย ลานกว้างขนาดมหึมานี้สามารถจุคนได้นับหมื่น สำนักเทียนฮ่าวเองก็มีลานเคลื่อนย้ายขนาดมโหฬารเช่นเดียวกับสำนักกระบี่หลิงเทียน แต่เมื่อเทียบกับสำนักกระบี่หลิงเทียนที่มีลานเคลื่อน
