“ ลูกพี่ ท่านพี่รอข้าด้วย ！” หม่าเหลียงเฉินทอดสายตาไปยังเงาร่างของเซียวฮั่นที่ค่อยๆห่างไกลออกไปแล้วจึงรีบรุดตามไป ตัวเขานั้นวิ่งแล่นไปพร้อมทั้งร้องเรียกด้วยเสียงดังลั่น“ หืม ? ”เซียวเฟิงหน้านิ่วหยุดชะงักลงแล้วพลันหันกลับไปเพียงเล็กน้อยทว่านัยน์ตาเย็นยะเยือกทำให้หม่าเหลียงเฉินต้องหนาวสะท้านอย่างเสียมิได้ราวกับว่าเขาจะกลายเป็นร่างศพเย็นเยียบในช่วงเวลาต่อจากนี้ก็มิปาน“ ลูกพี่ ข้าเพียงประสงค์จะติดตามท่าน เพียงท่านเอ่ยปากแม้คำเดียว เพื่อเคียงข้างท่านแล้วข้าจะไม่ลังเลแม้นว่าจะเจออุปสรรคขวากหนามเพียงใด โปรดท่านยอมรับข้าด้วย ” หม่าเหลียงเฉินกล่าวด้วยอกผายไหล่ผึ่งเมื่อได้สดับดังนั้นเซียวเฟิงจึงเชิดคิ้วขึ้นเล็กน้อย คนชายตามองหม่าเหลียงเฉินกระนั้นก็เอ่ยวาจาว่า ： “ ตามแต่เจ้า หากไม่สร้างเรื่องยุ่งยากให้กับข้า ข้าก็ไม่มีปัญหาใด ”re* https://www.novelgu.comกล่าวจบ เซียวเฟิง ย่างก้าวไปตามแต่ละยอดภูผา มองไปคล้ายย่างก้าวไปอย่างเชื่องช้าทว่าเพียงชั่วพริบตาเงาร่างกลับอันตรธานไปอย่างรวดเร็ว“ สมแล้วที่เป็นลูกพี่ ความปราดเปรียวเช่นนี้เกรงว่าแม้กระทั่งขอบเขตรวบรวมลมปราณล้วนแล้วมิอาจเทียบเทียมได้ ” มองเซียวเฟิงตรงหน้าที่อันตรธานไปในชั่วพริบตา หม่าเลียงเฉินถึงกับทอดถอนหายใจอย่างเสียมิได้ เป็นที่ประจักษ์ว่าเขาผู้ซึ่งเพียรบำเพ็ญจนเข้าสู่ขอบเขตแก่นแท้ นับว่าห่างจากขอบเขตรวบรวมลมปราณเพียงก้าวเดียวเท่านั้น ทว่า
