าลในอีกหลายเท่าทวีคุณ“ลูกพี่ ฟ้ามืดแล้ว พวกเราควรกลับ… ” มองไปดุจดั่งว่าเซียวฮั่นผู้ซึ่งลิ้มรสอยู่อย่างลึกซึ้ง หม่าเหลียงเฉินจึงส่งเสียงพึมพำกล่าวออกมาอย่างเสียมิได้ ด้วยเหตุอันใดตัวเขาเองจึงได้เขลาชื่นชมสุริยาบนภูผาเช่นนี้อยู่นาน อีกทั้งยังรอคอยด้วยความอดกลั้น หากเป็นเช่นก่อนหน้าเขาคงจะหมดความอดทนไปตั้งแต่ยามแรกแล้วre* https://www.novelgu.comได้สดับเช่นนี้ เซียวเฟิงเบนสายตาเหลือบมองหม่าเหลียงเฉินกระนั้นจึงกล่าวว่า “ ไปกันเถอะ ！ ” กล่าวจบ เงาร่างก็อันตรธานราวกับภูตผีที่ไร้ร่องรอย หม่าเหลียงเฉินผู้พบเห็นซึ่งฉากนี้ถึงกับตกตะลึงตาค้าง จากนั้นก็กล่าวออกมาด้วยความตื่นเต้นเช่นว่า “ สมแล้วที่เป็นลูกพี่หากว่าข้าเรียนรู้เคล็ดวิชาเคลื่อนย้ายเช่นนี้ในภายภาคหน้า ก็มิใช่ว่าประสงค์ที่ใดก็ไปยังที่นั่นได้เลยหรือ ? ”พอตรึกตรองเช่นนี้แล้ว หม่าเหลียงเฉินจึงหัวร่อออกมาด้วยความเขลาอย่างอดกลั้นมิได้ ทว่าหลังจากนั้นไม่นานเท่าใดนักเขาก็ต้องเศร้าสลด เคล็ดวิชาเช่นนี้คนสามัญจะฝึกฝนได้จริงหรือ ?เมื่อกลับไปถึงที่พัก เซียวเฟิงตรงกลับยังห้องของตนหลับตาและนั่งลงเพื่อให้วิชาเทพอมตะนิรันดร์ขับเคลื่อนไปด้วยตัวเอง เพื่อเข้าสู้จิตตระหนักในห้วงจักรวาลตลอดชั่วคืนไร้วาจาใด ทว่าเซียวเฟิงเยือนสำนักเทียนฮ่าวได้เข้าสองวันแล้ว วันพรุ่งจวนเข้าวันที่สาม ซึ่งจะเป็นวันที่เซียวเฟิงจะต้องเข้าร่วมการทดสอบ และการทดสอบครั้งเป็นประจักษ
