“ยามนี้ข้าอารมณ์ดี ไม่คิดเข่นฆ่าผู้ใด จงหลีกทาง!” คนกวาดสายตาที่ไม่แยแสผู้ใด พร้อมกับที่เซียวฮั่นกล่าวออกมาอย่างราบเรียบ“อะไรนะ? ข้าไม่ได้ฟังผิดไปใช่หรือไม่?” ได้ยินดังนั้น ทุกคนล้วนแสดงสีหน้าแข็งค้าง ต่างพากันสงสัยว่าตนได้ยินผิดไปหรือไม่“รนหาที่ตาย เซียวฮั่น เจ้ายังคิดว่าตนเป็นศิษย์พี่ใหญ่อยู่อีกหรือ?เป็นแค่เศษขยะไร้น˺ายา หากเจ้าไม่อยากถูกทำร้าย จงคุกเข่าและหมอบคลานมารับโทษเสีย มิเช่นนั้นวันนี้พวกข้าจะให้เจ้ารับบทเรียนอย่างสาสมในยามนี้ชายหนุ่มผู้หนึ่งในสวมชุดคลุมสีขาวข้างๆ โม่เซี่ยวกำลังกล่าวถ้อยคำอย่างเคร่งขรึม ซึ่งสีหน้าของมันเยียบเย็นอย่างยิ่ง หากเป็นแต่ก่อน เซียวฮั่นพูดเช่นนี้ ทุกคนคงหนีไปให้พ้นแล้วเป็นแน่แต่วันนี้ไม่เหมือนเฉกเช่นที่ผ่านมา ยามนี้เซียวฮั่นเป็นคนพิการโดยสมบูรณ์ไปเสียแล้ว คนพิการที่กล้ากล่าวอวดดีเช่นนี้ หากไม่ให้บทเรียนสักหลายส่วนแก่เขา เกรงว่าเขาคงไม่รู้ว่าคำว่าตายนั้นเขียนอย่างไรre* https://www.novelgu.comและเมื่อฟังคำพูดของชายหนุ่มชุดขาว เซียวฮั่นยังคงไม่แสดงความรู้สึกใดออกมาและไม่ไหวติงใดๆ ราวกับว่าทุกคำที่เขากล่าวเป็นเพียงลมผ่านข้างหูก็มิปาน“เยี่ยม! ยอดเยี่ยมเสียจริง ข้าไม่ได้ลงมือมาหลายวันแล้ว เป็นการดีที่ข้าจะได้ยืดเส้นยืดสายเสียหน่อย!” สีหน้าของชายหนุ่มชุดขาวหมองคล˺าลง หลังจากนั้นก็กำหมัดแน่น เสียงกรอบแกรบดังขึ้น พร้อมกับเดินไปหาเซียวฮั่นด้วยใบหน้าแสยะยิ้
