เมื่อเซียวเฟิงตื่นขึ้น โลกภายนอกได้ล่วงเลยไปเป็นเวลา 1 วัน 1คืนแล้ว แสงตะวันยามเช้าสาดแสงลอดผ่านหน้าต่างอันมืดสลัวเข้ามาในห้อง ทำให้ห้องที่มืดมิดส่องสว่างขึ้นมา“ได้เวลาออกไปชื่นชมความงดงามของโลกแห่งนี้แล้ว” แม้ว่าเซียวเฟิงจะมีความทรงจำของเซียวฮั่น แต่นั่นก็เป็นเพียงความทรงจำของผู้อื่น เขารู้สึกสนใจในโลกแห่งการฝึกตนแห่งนี้ โดยเฉพาะการโบกสะบัดมือเพียงคราโลการาบพนาสูญ ไม่ต้องสงสัยเลยถึงการมีตัวตนอยู่ราวเทพเจ้าในเทพนิยายโบราณ“หากชีวิตนี้ได้รับโอกาสประมือกับตัวตนสูงสุดเช่นนั้นก็ไม่เลวเหมือนกัน!” ณ ดินแดนที่จากมา หลังจากเซียวเฟิงได้กลายเป็นเทพกระบี่ก็ไร้ซึ่งคู่ต่อกรอื่นใดอีก การยืนอยู่บนจุดสูงสุดอย่างโดดเดี่ยวทำให้เขาลืมเลือนรสชาติอันหอมหวานของการต่อสู้ไปเสียแล้ว ชั่วชีวิตของเขามีการต่อสู้ที่สมน˺าสมเนื้อเพียงไม่กี่ครั้ง มีเพียงการประมือกับปราชญ์กระบี่ไร้นามครานั้นที่เขาไม่อาจลืมเลือนไปชั่วชีวิต“เจ้าคนไร้นาม! การได้ประมือกับเจ้า นับเป็นความสุขในชีวิตนี้!”เซียวเฟิงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย พร้อมผลักประตูไม้เปิดออกไปภายนอกนั้นดูสะอาดสะอ้าน มีพงหญ้าขึ้นอยู่สองฝั่งของกระท่อมไม้re* https://www.novelgu.comเห็นชัดว่าสถานที่แห่งนี้เป็นที่พักอาศัยกลางแจ้งที่เลวร้ายยิ่ง จนแม้แต่ที่พักอาศัยทั่วไปยังดีกว่าที่แห่งนี้เสียอีกหากเทียบกับในอดีต เซียวฮั่นในตอนนี้ไม่อาจน่าเวทนาไปกว่านี้แล้ว บางทีการตายจากไปอาจดี
