เงาร่างทั้งเจ็ดที่ลอยอยู่กลางอากาศพลันรวมเป็นหนึ่งเดียว หลิวอู๋เสียปรากฏกายขึ้นเบื้องหลังเถาเหวินปิงอย่างน่าพิศวง
“อ๊า!”
เถาเหวินปิงร้องออกมาด้วยความตกใจ ระยะห่างกว่าร้อยหมี่ หลิวอู๋เสียไล่ตามเขาโดยที่ไม่มีเสาไม้เหลืออยู่ได้อย่างไร มันเกินความเข้าใจของเขาโดยสิ้นเชิง
ครั้งล่าสุดที่เขาแข่งวิชาตัวเบากับผู้ฝึกตนระดับพลังชำระวิญญาณ เขาก็เอาชนะมาได้อย่างเฉียดฉิว วิชาตัวเบาของเขานับว่าเหนือกว่าคนรุ่นเดียวกันอย่างมาก
แต่ในตอนนี้ วิชาตัวเบาของหลิวอู๋เสียเหมือนกับฝ่ามือที่ตบเข้าที่หน้าเขาอย่างแรง
“เร็ว เร็วมาก เขาทำได้อย่างไร!”
เสียงอุทานตกตะลึงดังขึ้นจากฝูงชน ทุกคนตื่นตะลึงกับวิธีการของหลิวอู๋เสีย
เหล่าศิษย์ห้องหกตกตะลึงจนปากอ้าค้าง ราวกับกินมูลสุนัขเข้าไป สีหน้าดูไม่ได้เอาเสียเลย
พวกเขาอธิบายไม่ถูก มองไม่ทัน หลิวอู๋เสียฝึกฝนเพลงเท้าเจ็ดดารามาจนถึงขั้นสมบูรณ์แล้ว กล้ามากที่นำวิชายุทธ์ระดับลึกล้ำมาอวดเบื้องหน้าเขา
เหลือระยะทางอีกเพียงสิบก้าวก็จะถึงเส้นชัย หลิวอู๋เสียขวางทางของเถาเหวินปิงเอาไว้
