มันสายเกินไปที่คนอื่นจะหยุดเขา ทำได้เพียงส่งกำลังใจให้หลิวอู๋เสียในใจ
“ศิษย์น้อง เจ้าต้องระวังให้มาก เถาเหวินปิงเตรียมตัวมาอย่างดี อย่าตกหลุมพรางมันเป็นอันขาด”
จ้าวเฉิงรีบเดินเข้ามา เถาเหวินปิงเป็นแค่ระดับพลังกำเนิดฟ้าขั้นสูง กล้าออกมาท้าประลองเช่นนี้ย่อมมีแผนการบางอย่าง ห้ามประมาทเด็ดขาด
“ขอบคุณทุกคนที่เป็นห่วง!”
ทันทีที่เขาพูดจบ ร่างก็หายวับไป ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งบริเวณเสาเดียวดาย
เสาเดียวดายแตกต่างจากเสาบุปผาเล็กน้อย ตำแหน่งที่ตั้งมีความสูงต่ำไม่เท่ากัน ดูราวกับคนยืนขาเดียวอยู่บนพื้น
ด้านล่างของเสาบางแห่งเป็นบ่อโคลน บางแห่งมีเข็มพิษ นี่ไม่ใช่เสาเดียวดายธรรมดา มันสามารถคร่าชีวิตคนได้
หากพลาดพลั้งตกลงไปจะถูกเข็มพิษทิ่มแทงจนตาย
เถาเหวินปิงรออยู่ก่อนแล้ว ทั้งสองยืนอยู่ที่จุดเริ่มต้นของเสาเดียวดาย รอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฏขึ้นที่มุมปากของเถาเหวินปิง
“หลิวอู๋เสีย เจ้านี่กล้าหาญมาก ข้ารู้ว่าเจ้าเก่งกาจ แต่ในเมื่อเป็นการประลองวิชาตัวเบา ย่อมไม่สามารถใช้วิชายุทธ์และอาวุธได้ ต้องอาศัยวิชาตัวเบาล้วน ๆ ใครไปถึงเส้นชัยก่อนถือว่าเป็นผู้ชนะ เจ้าไม่มีปัญหาใช่ไหม?”
ในที่สุดก็เผยหางออกมาจนได้
