ทุกสายตาต่างก็ถูกดึงดูดไปด้วยเสียงร้อง
ร่างของจี้หยางราวกับถูกสะกดให้ยืนนิ่งอยู่กับที่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความสับสน
ป้ายสถานะปรมาจารย์หลอมโอสถสี่ดาวสูงสุดเป็นของจริง
ราวกับก้อนหินก้อนใหญ่ตกลงมาบนศีรษะของทุกคน กระแทกจนตาพร่ามัว
ทุกคนลืมเรื่องที่กำลังเยาะเย้ยหลิวอู๋เสียไปสิ้น บนใบหน้าปรากฏสีหน้าที่หลากหลาย
“ผู้อาวุโสปี้ ท่านเข้าใจผิดหรือเปล่า? นี่มันป้ายสถานะปรมาจารย์หลอมโอสถสี่ดาวจริงหรือ?”
บนป้ายสถานะปรมาจารย์หลอมโอสถสี่ดาวนี้สลักนามหลิวอู๋เสียสามคำ แล้วยังสลักเครื่องหมายสมาคมนักหลอมโอสถเอาไว้ ไม่มีใครปลอมแปลงได้
ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็เป็นปรมาจารย์หลอมโอสถ พวกเขารู้ดีแก่ใจ ในมือของพวกเขาก็มีป้ายประจำตัวแบบเดียวกัน เพียงแค่เปรียบเทียบกันเล็กน้อยก็สามารถแยกแยะความจริงได้
“ปรมาจารย์หลอมโอสถสี่ดาวยังไม่ถึงยี่สิบปี นี่มันเป็นไปได้ยังไง!”
ชายหนุ่มชุดสีม่วงที่ถูกตบหน้าลุกขึ้นยืน ใบหน้าเผยความสิ้นหวัง กำลังจะหาทางแก้แค้นหลิวอู๋เสีย แต่การเปลี่ยนแปลงที่กะทันหันนี้ทำให้เขาตั้งตัวไม่ทัน
จี้หยางกำหมัดแน่น ความอาฆาตแค้นที่น่ากลัวก่อตัวขึ้นรอบตัว
