น
“คารวะท่านอาจารย์” หลี่ลี่ค้อมศีรษะให้ แม้ว่าเขาจะรู้ถึงจุดประสงค์ที่แท้จริงของเหอวั่นเป็นอย่างดี แต่ก่อนที่อีกฝ่ายจะฉีกหน้า เขาก็ต้องรักษามารยาทเอาไว้ก่อน ยิ่งไปกว่านั้น หากสามารถคลี่คลายความบาดหมางนี้ได้ เขาก็ไม่ต้องการเป็นศัตรูกับเหอวั่นเช่นกัน
เหอวั่นจ้องมองเขาอย่างเย็นชา “ตอนนี้ต่อให้พูดอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์ เจ้ายังคิดว่าข้าเป็นอาจารย์ของเจ้าอีกงั้นรึ? ข้าสั่งให้เจ้าไล่ ลู่จินเฟิง ไอ้ขยะนั่นออกไปจากสำนักล่าง เจ้าก็ไม่ยอม แล้วยังเอาแต่ป่าวประกาศเรื่องไม่ดีของข้า ทำให้ข้าเสียหน้าต่อหน้าอาจารย์ใหญ่ เจ้าว่า เจ้าสมควรตายหรือไม่?”
หลี่ลี่กล่าวอย่างไม่ใส่ใจ “ข้าไม่รู้ว่าข้าทำผิดอะไร การปกป้องศิษย์ร่วมสำนักเป็นเรื่องของความชอบธรรม เป็นสิ่งที่บุรุษชาติชายพึงกระทำ เหตุใดจึงเป็นความผิด? นี่เป็นความดี เป็นคุณงามความดีที่สามารถป่าวประกาศไปทั่วหล้า!”
“ฮ่า ๆ ยังกล้าพูดถึงเรื่องความชอบธรรมอีกหรือ? ขำตายจริง ๆ บนโลกใบนี้ พลังคือทุกสิ่ง หากปราศจากพลัง ต่อให้มีคุณธรรมอันสูงส่งไปก็ไร้ประโยชน์ ยิ่งไปกว่านั้น เจ้ารู้หรือไม่ว่า สิ่งที่ทำให้เจ้าต้องพบจุดจบก็คือ พลพรรคเมตตาชนไร้สาระนั่นที่เจ้าก่อตั้งขึ้นมาอย่างไรเล่า” เหอวั่นโต้แย้งคำพูดของหลี่ลี่อย่างเย็นชา ราวกับกำลังสั่งสอนเขาอยู่
“หือ? มีเรื่องแบบนี้ด้วยหรือ? ข้าไม่เห็นรู้เลย” หลี่ลี่แสร้งทำเป็นสับสน
เหอวั่นเยาะเย้ย “เจ้าก่อตั้งพลพรรคเมตตาชนนั่น
