ตระกูลเซวียหยั่งรากลึกในเมืองหลวงมาหลายร้อยปี รากฐานแข็งแกร่ง แม้แต่ราชวงศ์ต้าเยี่ยนก็ยังต้องเกรงใจอยู่สามส่วน
ตระกูลใหญ่โต สมาชิกในตระกูลมีอยู่เจ็ดแปดพันคน หากรวมขุนนางระดับสูงเข้าไปด้วย ก็เกินหมื่นคน เซวียไป๋เซิงยังเป็นบุตรชายของเสนาบดีกรมคลัง ทายาทของตระกูลเซวีย ฐานะซ้อนฐานะ ทำให้เขาหล่อหลอมนิสัยจองหองมาตั้งแต่เด็ก
แม้แต่ผู้คุ้มกันข้างกายก็ยังอวดดีอย่างถึงที่สุด แสดงถึงความหมายของสุภาษิตสุนัขพึ่งพาบารมีเจ้านาย 1 ได้อย่างชัดเจน
ฝ่ามือพุ่งตรงไปยังเฉินเล่อเหยาอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ เมื่อนางไม่ยินยอม ก็จำต้องใช้กำลังปราบปรามเสีย
เสียงฮือฮาดังขึ้นจากฝูงชน พวกเขาต่างถอยหลังไปด้านหลัง ปล่อยให้พื้นที่ตรงกลางว่างเปล่า เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกลูกหลง ตระกูลเซวียในตอนนี้เปรียบเสมือนดวงอาทิตย์ที่กำลังขึ้นสูงในเมืองหลวง บารมีของพวกเขาใกล้เคียงกับราชวงศ์ต้าเยี่ยนเข้าไปทุกที
“เพี๊ยะ เพี๊ยะ เพี๊ยะ…”
ทันใดนั้น เสียงตบหน้าดังขึ้นเป็นชุด เกิดคลื่นพลังประหลาดขึ้น บรรยากาศโดยรอบเย็นเยียบจนขนลุก ผู้คุ้มกันของเซวียไป๋เซิงรู้สึกราวกับมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง พวกเขาถอยหลังไปหนึ่งก้าว
