ดวงอาทิตย์ขึ้นสูงแล้ว แต่หลิวอู๋เสียก็ยังไม่ปรากฏตัว
“นี่มันเวลาอะไรแล้ว เด็กนั่นคงไม่กลัวจนไม่กล้ามาหรอกนะ!”
ศิษย์ในห้องเรียนสามต่างก็พูดคุยกัน นี่เป็นช่วงเวลาที่เรียนแล้ว แต่ซงหลิงยังไม่ปรากฏตัว
“สงสัยจะกลัวจนหนีไปแล้ว!”
เสียงหัวเราะดังขึ้นท่ามกลางฝูงชน กล้าท้าทายทั้งสามชั้นเรียน เว้นเสียแต่ว่าเจ้าจะเบื่อชีวิต
ลานฝึกยุทธ์เต็มไปด้วยเสียงโห่ร้อง สวนของหลิวอู๋เสียกลับเงียบสงบ
“จำได้หมดแล้วหรือยัง?” หลิวอู๋เสียถามซงหลิง
วันนี้จะสามารถถอนตัวหรือไม่ ได้ขึ้นอยู่กับการแสดงของซงหลิง ท้ายที่สุดแล้ว เขาก็เป็นคนนอก บางอย่างก็ไม่สามารถเข้าไปแทรกแซงได้
“จำได้หมดแล้ว!” ซงหลิงพยักหน้า ใช้เวลาเพียงหนึ่งคืนก็เรียนรู้ความรู้เกี่ยวกับค่ายกลมากมาย มากกว่าความรู้ที่เขาสะสมมาตลอดสิบกว่าปี ความรู้เกี่ยวกับค่ายกลของตระกูลเทียบไม่ได้กับความรู้ที่พี่ใหญ่หลิวถ่ายทอดให้เลย
นอกจากสอนความรู้เกี่ยวกับค่ายกลแล้ว ยังช่วยสร้างธงค่ายกลชุดหนึ่งให้ด้วย ซงหลิงจำความรู้เกี่ยวกับการใช้ค่ายกลไว้ในใจ แต่ก็ต้องฝึกฝนใช้มันในสถานการณ์จริงด้วย
“ดี พวกเราออกเดินทางกัน!”
