หลิวอู๋เสียอดทนกับเซวียผิ่นจือมาสองวันแล้ว ในที่สุดก็ระเบิดออกมา คิดว่าเขาเป็นลูกท้ออ่อนแอที่จะถูกเซวียผิ่นจือบีบบังคับได้หรือ
ยังไม่ผ่านการสอบก็ยังไม่ใช่ศิษย์ของสำนักศึกษาจักรวรรดิ ทำอะไรก็ทำได้ลำบาก
ฟ่านเหย่ผิงพูดอย่างชัดเจนว่าสำนักศึกษาไม่ห้ามการต่อสู้ ขอเพียงไม่ฆ่าคนก็พอ
ขยะพวกนี้ หลิวอู๋เสียจะจัดการทีละคน มาสองคนก็จัดการสองคน มาทั้งกลุ่มก็จัดการทั้งกลุ่ม
หลิวคั่วและศิษย์ในชั้นเรียนอัจฉริยะคนอื่น ๆ ต่างก็งงงวย เกิดอะไรขึ้น
“ไอ้หนูนี่บ้าไปแล้ว กล้าตบหน้าเซวียผิ่นจือต่อหน้าผู้คน ต่อไปเขาจะยังอยู่ในสำนักศึกษาได้หรือ!”
ทั้งตำหนักวุ่นวายไปหมด เซวียผิ่นจือเช็ดเลือดที่มุมปาก ก้าวไปหาหลิวอู๋เสียทีละก้าว
“ปฏิเสธชั้นเรียนอัจฉริยะแล้วยังตบหน้าเซวียผิ่นจืออีก มาดูกันว่าเขาจะรับมืออย่างไร”
เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังขึ้นจากทุกทิศทาง หลิวอู๋เสียเพิ่งได้สถานะศิษย์ของสำนักศึกษา แต่กลับได้สร้างความโกรธแค้นให้ผู้คนมากมาย
ไม่เพียงแต่จะโกรธแค้นชั้นเรียนอัจฉริยะทั้งสามแห่งเท่านั้น การตบเซวียผิ่นจือหนึ่งครั้งก็เท่ากับตบหน้าตระกูลเซวีย ในอนาคตในสำนักศึกษาคงจะลำบากมาก
