ไม่ว่าปี้กงอวี่จะทำด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม เขาช่วยหลิวอู๋เสียไว้มากในครั้งนี้
ในทางกลับกัน หลิวอู๋เสียชนะเลิศในงานชุมนุมโอสถ ไม่เพียงแต่จะมีชื่อเสียงเท่านั้น แต่ยังได้รับความสนใจจากหอใหญ่อีกด้วย ทั้งสองคนไม่จำเป็นต้องพูดว่าใครเป็นหนี้ใคร แต่ถึงอย่างไร ก็ควรพูดขอบคุณกันบ้าง
“อู๋เสีย เจ้าตั้งใจจะไปเมืองหลวงจริงหรือ?” ปี้กงอวี่ออกอาการกังวล
การเดินทางครั้งนี้ ตระกูลเซวียจะต้องดักซุ่มโจมตีระหว่างทางอย่างแน่นอน การจะไปถึงที่หมายอย่างปลอดภัยนั้นคงไม่ใช่เรื่องง่ายนัก
“เมืองชางหลันคับแคบเกินไป เมืองหลวงเท่านั้นที่จะสามารถพัฒนาได้ดีกว่า” หลิวอู๋เสียพยักหน้า
ห้องตกอยู่ในความเงียบชั่วครู่ ปี้กงอวี่รู้ดีในใจ ด้วยพรสวรรค์ของหลิวอู๋เสีย เมืองชางหลันคงไม่อาจขังเขาไว้ได้ ปลาใหญ่ย่อมไม่อยู่ในกะละมัง สักวันก็ต้องจากไป
“ทางที่ไปข้าคุ้นเคยดี เมื่อถึงเวลาข้าจะพาเจ้าไปด้วย ช่วยกันดูแลกันและกัน” หลังจากครุ่นคิดครู่หนึ่ง ปี้กงอวี่ก็แสดงท่าที
ยินดีที่จะพาหลิวอู๋เสียไปเมืองหลวงด้วยกัน ถึงแม้จะช่วยเหลืออะไรไม่ได้มาก แต่อย่างน้อยก็ช่วยนำทางให้หลิวอู๋เสียเดินทางได้สะดวกขึ้น
“ขอบคุณประมุขหอที่กรุณา แต่ยาเม็ดใหม่ออกวางจำหน่ายแล้ว ข้ามีเรื่องต้องจัดการมากมาย ช่วงนี้หอตันเป่าคงจะยุ่งมาก ข้าขอตัวก่อน ตอนที่จากกันก็ไม่ต้องส่งข้าไป ข้าจะเดินทางคนเดียว”
พูดจบก็เดินออกไป หนี้บุญคุณที่ควรตอบแทนก็ตอบแทนแล้ว หนทางข้างหน้า เขา
