พื้นดินในตันเถียนไท่หวงปลดปล่อยพลังที่หนาแน่นและหนักอึ้งออกมา นี่คือพลังธาตุที่ยังอยู่ในช่วงตื่นตัว
เมื่อปี้กงอวี่กลับมาก็เป็นเวลาหลังเที่ยงคืน โอสถวิญญาณทองคำทั้งสิบสี่เม็ดถูกส่งออกไปจนหมด
ประมุขหอที่ไม่ได้รับโอสถต่างเฝ้ารออยู่หน้าประตูไม่ยอมจากไปอย่างไม่มีทางเลือก หลิวอู๋เสียจึงต้องหลอมอีกเตาหนึ่ง จึงจะไล่พวกเขาออกไปได้หมด
ลานเรือนหลังที่หนึ่ง!
แสงไฟสว่างไสว มีคนนั่งอยู่สิบกว่าคน ทุกคนกัดฟันกรอด ๆ บางคนก็ขมวดคิ้วด้วยความกังวล ใบหน้าเต็มไปด้วยความโศกเศร้า
“ประมุขหอซ่างกวน ท่านต้องให้ความเป็นธรรมกับพวกเรา!”
อวิ๋นหลานพูดด้วยน้ำเสียงร้องไห้ฟูมฟาย ขอให้ซ่างกวนไฉช่วยเหลือพวกเขา
ม่อสือเต้า หนานกงฉี เหิงเจิ้งและกลุ่มของฉงนั่งอยู่ด้านล่าง
ตู้หมิงเจ๋อ เซียวหมิงอี้และคนอื่น ๆ ก้มหน้าลงอย่างหมดอาลัย ไม่อาจรวบรวมจิตวิญญาณได้ วันนี้พวกเขาต้องเสียหน้าอย่างที่สุด
“พวกเจ้าใจร้อนเกินไป!”
ซ่างกวนไฉจิบชา วางถ้วยชาลงแล้วพูดอย่างแผ่วเบา
“ประมุขหอซ่างกวน ท่านอย่าได้กั๊กเลย เจ้าหนูนี่ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง แย่งชิงอันดับหนึ่งกับ คุณชายจี้หยาง ไม่ว่าอย่างไรพวกเราก็ต้องฆ่ามัน”
หนานกงฉีโกรธจนฟันแทบกัด รู้สึกอยากจะกัดกินหลิวอู๋เสียทั้งเป็น
ตอนนี้เจ้าสำนักส่วนใหญ่เข้าข้างเมืองชางหลัน การใช้กำลังบังคับคงไม่ได้ผลแน่ การฆ่าคนต่อหน้าธารกำนัล ไม่ต้องพูดถึงว่าเจ้าสำนักคนอื่นจะเห็นด้วยหรือไม่ ผู้ตัดสินทั้งสามคนคง
