บทที่ 14 ศิลาเทวาลัย
ภายในวิหารแห่งราตรี พลังปราณที่ถูกกลืนกินเข้าไปดูเหมือนยังไม่เพียงพอ หลี่ลี่ไม่รู้ว่าทำไมตนถึงรู้สึกเช่นนั้น แต่เขารู้ว่าพลังปราณมากมายภายนอก ล้วนถูกวิหารแห่งราตรีมองเป็นอาหารอันโอชะไปเสียหมด
เขาเลือกที่จะปล่อยวางการต่อต้าน ปล่อยให้พลังปราณทั้งสองชนิดเข้าสู่ร่างกาย
พลังปราณทั้งสองชนิด ไหลไปตามเส้นลมปราณและจุดชีพจร เข้าสู่ทะเลวิญญาณ ถูกวิหารแห่งราตรีกลืนกินอย่างตะกละตะกลาม
หลี่ลี่ทดลองปล่อยพลังปราณเข้าไปอีกหลายชนิด พลังปราณเหล่านั้นก็ล้วนถูกวิหารแห่งราตรีกลืนกินจนหมดสิ้นภายในเวลาอันรวดเร็ว ทำให้ทะเลวิญญาณของเขาไม่แสดงอาการผิดปกติใด ๆ
กระบวนการดูดกลืนพลังปราณจากภายนอกเช่นนี้ดำเนินต่อไปเป็นเวลาหนึ่งชั่วยาม จิตใจเริ่มรู้สึกไม่สงบ จึงถอยออกจากปากหุบเขาอาวุธไร้ค่า
เขาซ่อนตัวในพงหญ้าสูงท่วมหัว ทดลองเข้าสู่วิหารแห่งราตรี แต่ตอนนี้เป็นเวลากลางวัน วิญญาณของเขายังไม่สามารถเข้าไปได้ แต่เขาก็ไม่รู้สึกถึงความผิดปกติใด ๆ จึงกลับไปยังปากหุบเขาอาวุธไร้ค่า คิดในใจว่าอย่างไรเสียก็ไม่ต้องกลัวอาการคลั่งจากพลังปราณตีกลับ ปล่อยให้วิหารแห่งราตรี ดูดซับไปให้เต็มที่เถิด
ตอนนี้เขาเดินลึกเข้าไปในหุบเขาอาวุธไร้ค่าอีกยี่สิบจั้ง พลังปราณที่ปากหุบเขาเบาบางลงมาก ไม่เพียงพอต่อความต้องการของวิหารแห่งราตรีอีกแล้ว
ยิ่งดูดซับพลังปราณต่อไปเรื่อย ๆ วิหารแห่งราตรีก็เปรียบเสมือนหลุมลึกที่ไม่มีวันเต็ม ผ
