ทั้งสองคนจ้องมองกันอยู่อย่างนั้น
จ้องมองกันนานถึงห้านาที ฉีเอินสือจึงละสายตาไป ทันใดนั้นเขาก็หัวเราะออกมา
“คุณชายหลิวมีฝีมือดีจริง ๆ วันนี้ทำให้ข้าได้เปิดหูเปิดตาจริง ๆ เส้นทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล ไว้พบกันใหม่”
เขาไม่โกรธกลับหัวเราะ สะบัดแขนเสื้อแล้วเดินจากไป รอยแค้นจึงก่อตัวขึ้นตั้งแต่นั้นมา
ตั้งแต่เขาส่งทัพศิลาทลายไปลอบฆ่าขบวนรถม้สของตระกูลสวี ทั้งสองฝ่ายจึงกลายเป็นศัตรูกันโดยปริยาย
“เจ้าเมืองฉี ข้าฝากคำไว้ให้ท่าน ทำความชั่วมากไป จะฝันร้ายตอนกลางคืน ท่านไม่กลัววิญญาณเหล่านั้นมาหาท่านตอนกลางคืนหรือ”
เมื่อก้าวออกจากเรือนหลัก ประโยคของหลิวอู๋เสียทำให้ฉีเอินสือเกือบล้มลงไป เขายิ่งมั่นใจว่า โจวหู่ได้บอกเรื่องราวทั้งหมดในตอนนั้นกับหลิวอู๋เสีย
นอกจากโจวหู่แล้ว ไม่มีใครรู้เกี่ยวกับเอกสารเหล่านั้น หลิวอู๋เสียส่งคนมาส่งเอกสารหนึ่งฉบับ ส่วนเอกสารที่เหลือคงยังอยู่ในมือเขา
หากไม่ทำลายเอกสารเหล่านั้น หลักฐานก็ยังคงอยู่ในมือหลิวอู๋เสีย
ยังมีวิธีอื่นอีกวิธีหนึ่งคือฆ่าหลิวอู๋เสีย จากนั้นก็จะไม่มีใครรู้เรื่องในตอนนั้นอีกเลย
