“นายน้อยอย่าได้คิดเลย ค่ายกลของตระกูลซงเป็นความลับของตระกูลซง เราจะให้คนนอกมาล่วงรู้ได้อย่างไร”
ผู้อาวุโสใหญ่ของตระกูลซงรีบออกมาคัดค้าน เขาคิดว่าพวกเขาจะสามารถแก้ไขปัญหาค่ายกลของตระกูลซงได้ด้วยตนเอง พวกเขาจะยอมให้คนนอกเข้ามาช่วยได้อย่างไร ที่สำคัญ คนนอกผู้นี้ยังเป็นเขยแต่งเข้าไร้ประโยชน์อีกด้วย
ผู้อาวุโสคนอื่น ๆ ต่างก็พยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของผู้อาวุโสใหญ่ ว่าพวกเขาไม่สามารถเปิดเผยศูนย์กลางค่ายกลของตระกูลซงได้
“แล้วพวกท่านจะซ่อมแซมมันไหม? นี่มันนานเพียงใดแล้วล่ะ ปัญหาของศูนย์กลางก็ยิ่งแย่ลงเรื่อย ๆ แต่พวกท่านก็ยังไม่คิดหาวิธีแก้ไขที่ดี โอกาสดี ๆ อยู่ตรงหน้า พวกท่านจะมองข้ามมันไปอย่างนั้นหรือ รอจนกว่าตระกูลซงจะล่มสลายไปโดยสิ้นเชิง แล้วพวกท่านถึงจะยอมละทิ้งอคติเหล่านี้หรือ?”
ซงหลิงเบือนหน้าหนี พูดจบแล้ว บรรดาผู้อาวุโสต่างก้มหน้าคิดทบทวน ซงเทียนหาวขมวดคิ้ว พูดกันตามตรงหากถึงวันนั้น ทุกอย่างก็สายเกินไปแล้ว
“ไม่ได้หรอก พวกเราตระกูลซงห้ามคนนอกเข้าไปที่ศูนย์กลางค่ายกลเด็ดขาด”
ผู้อาวุโสใหญ่ปฏิเสธทันที ไม่ยินยอมให้หลิวอู๋เสียเข้าไปที่ศูนย์กลางค่ายกล
