ผู้ดูแลหลานเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างละเอียด
หลิวอู๋เสียยกเท้าขึ้น ดาบที่เตาป่าหู่โยนทิ้งลงพื้นก็ลอยขึ้นมาอยู่ในมือของเขา เขาดีดนิ้วเบา ๆ เกิดเสียงดังหวีดหวิว เสียงนี้ต่างจากเสียงที่ดาบเหล่านั้นเปล่งออกมาเมื่อเขาหยิบมันขึ้นมาจากห้องโถงใหญ่ของตระกูลสวี
มุมปากของเขายกยิ้มเยาะ สายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่เตาป่าหู่ ไร้ซึ่งความปรานีใด ๆ
“เจ้าแน่ใจหรือว่าดาบเล่มนี้ซื้อมาจากโรงตีอาวุธของตระกูลสวี?”
หลิวอู๋เสียถามเสียงดัง ผู้คนนับร้อยที่อยู่ในโรงตีอาวุธต่างมองมาที่ตัวเขา สายตาของเขาสงบนิ่ง น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความหนักแน่น ราวกับจักรพรรดิที่ถามประชาชนของเขา
“เจ้าตาบอดหรือไง บนด้ามดาบมีตราสัญลักษณ์ของตระกูลสวีอยู่อย่างชัดเจน”
เตาป่าหู่ไม่เกรงใจแม้แต่น้อย แสดงสีหน้าดูถูก ชื่อเสียงของหลิวอู๋เสียผู้เป็นลูกเขยตระกูลสวี เป็นที่เลื่องลือทั่วทั้งแผ่นดิน
อาวุธทุกชิ้นของตระกูลสวีจะมีตราสัญลักษณ์เฉพาะตัว เพียงแค่มองแวบเดียวก็จำได้ทันทีว่าดาบเล่มนี้ถูกสลักตราสัญลักษณ์ของตระกูลสวีเอาไว้ ผู้ดูแลหลานไม่กล้าใช้กำลังบังคับ ปล่อยให้เตาป่าหู่อาละวาดไปทั่ว ไม่อยากทำให้เรื่องบานปลาย
