ตระกูลสวีกำลังประสบปัญหา สูญเสียโรงตีอาวุธ ฐานะของตระกูลสวีจะตกต่ำลงไปอีก กลายเป็นตระกูลระดับรอง ไม่นานก็จะถูกตระกูลอื่นแย่งชิงไป
สวีอี้หลินมีบุญคุณต่อเขามาก ไหน ๆ ก็เป็นลูกเขยเขาแล้ว ก็ไม่สามารถนิ่งเฉยได้
ฝึกฝนปรมาจารย์ตีเหล็กด้วยวิธีปกตินั้นช้าเกินไป กว่าตระกูลสวีจะฟื้นตัวขึ้นมา คงถูกผู้อื่นทำลายไปแล้ว
เมื่อสูญเสียส่วนแบ่งในตลาดไป ย่อมยากที่จะแย่งคืนมา
“ท่านเขย ท่านล้อข้าเล่นสินะ ข้าฝันอยากเป็นปรมาจารย์ตีเหล็กมาตลอดนั่นล่ะขอรับ”
การค้าไม่ดี บรรดาช่างตีเหล็กทั้งหมดก็หยุดพัก รวมถึงลูกศิษย์ด้วย แต่เพียงคนเดียวที่ยังคงมาทุกวันก็คือหูซื่อ เพียงเพราะความตั้งใจนี้ ก็คุ้มค่าที่หลิวอู๋เสียจะบ่มเพาะเขา
“ตอนนี้โอกาสมาถึงแล้ว ข้าจะทำให้เจ้ากลายเป็นปรมาจารย์ตีเหล็ก”
หลิวอู๋เสียคงไม่สามารถอยู่เมืองชางหลันตลอดชีวิตได้ พิภพเซียนหลิงอวิ๋นต่างหากคือเป้าหมายของเขา
“ท่านเขยอย่าแกล้งข้าเลย ท่านอยากตีอะไรให้ข้าช่วยก็แล้วกันนะขอรับ”
หูซื่อมองว่าเป็นเรื่องตลก เมื่อครั้งที่หลิวอู๋เสียมาที่นี่ โรงตีอาวุธก็ปิดไปหลายวัน จึงไม่กล้าให้เขาตีอาวุธอีก
