“ช่วงนี้โต๊ะเก้าอี้ในโรงอาหารขาดแคลนมาก ข้าก็แค่นำเก้าอี้ของท่านเขยมาใช้งานสักหน่อย เขาไม่เข้าใจความลำบากของพวกเราบ่าวไพร่ ยังพูดจาหยาบคาย ลงมือกับข้า ท่านเจ้าตระกูลโปรดพิจารณาให้รอบคอบด้วย”
คำพูดของเถี่ยลี่ทำให้ความโกรธแค้นในสายตาของหลิวอู๋เสียพุ่งสูงขึ้นอีกครั้ง มันกลายเป็นเส้นตรงที่มุ่งตรงไปที่เถี่ยลี่
เมื่อเผชิญกับสายตาที่น่ากลัวของหลิวอู๋เสีย เถี่ยลี่หดตัวลงด้วยความกลัว ดวงตาของเจ้าหนูนี่คมกริบขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไร
“เขาพูดจริงหรือไม่?”
สวีอี้หลินมองไปที่คนอื่น ๆ เพื่อสอบถามความคิดเห็น หากคำพูดของเถี่ยลี่เป็นจริง เขาจะลงโทษหลิวอู๋เสียอย่างหนัก
“คำพูดของเถี่ยลี่เป็นความจริง พวกเราใช้โต๊ะและเก้าอี้มาตลอด เพื่อประหยัดค่าใช้จ่าย หวังว่านายท่านเข้าใจความลำบากของพวกเรา”
คนใช้คนอื่นในโรงอาหารต่างพากันวิ่งออกมาและพูดตามเถี่ยลี่ ไม่มีใครยืนออกมาพูดแทนหลิวอู๋เสียเลย แสดงให้เห็นว่า เจ้าของร่างนี้ในอดีตมีสถานะอย่างไรในตระกูลสวี
“วางใจเถอะ ข้าจะช่วยพวกเจ้าจัดการเอง พวกเจ้าทำดีแล้ว รีบไปรักษาแผลก่อนเถอะ”
