ือนหยิบของในย่ามส่วนองค์หญิง เล่อหยางตอนนั้นทรงมีกำลังเสริมในมือ ก็พอจะสู้รบได้อยู่ ทว่าคุณหนูรองเจียงเคยช่วยองค์หญิงใหญ่ องค์หญิงใหญ่ย่อมไม่มีวันแทนคุณด้วยโทษไปทำร้ายนาง แต่กับราชครูเซี่ยน่ะไม่แน่หรอก หากราชครูเซี่ยครองใต้หล้าก็เกรงว่าใต้หล้าจะไม่สงบสุข ถ้าองค์หญิงใหญ่ครองใต้หล้าก็ไม่แน่ว่าราชครูเซี่ยจะมีจุดจบที่ดี เพราะฉะนั้นคุณหนูรองเจียงมิใช่จำต้องเลือกหรอกหรือ หากนางแต่งให้กับราชครูเซี่ย องค์หญิงใหญ่ย่อมรักบ้านเผื่อแผ่นกกา[1] แม้พระทัยยังเคียดแค้นชิงชังราชครูเซี่ย แต่ก็ควรระลึกไว้ว่าคุณหนูรองเจียง มีใจให้คนผู้นั้น พระองค์จึงไม่ทรงคิดบัญชีภายหลังแน่นอน”
บัณฑิตผู้พูดไม่ใช่ใครที่ไหน เป็นเวิงอั๋งที่ได้ตำแหน่งปั่างเหยี่ยนในการสอบขุนนางเมื่อสองปีก่อนนั่นเอง ตอนนั้นเขายังมีความแค้นกับตระกูลเซียว เป็นอิสระไม่ถือตัว เดินร่อนอยู่ในตลาดชาวบ้าน ไม่ให้ความเคารพ เหล่าผู้ดีในสภาฮั่นหลินแม้แต่น้อย นับเป็นแกะดำตัวหนึ่ง
เพียงแต่การคาดการณ์ที่เขาเอ่ย สำหรับเซียวติ้งเฟยล้วนเป็นความ จริงความจริงแล้ว สิ่งที่ราชสำนักประกาศต่อภายนอกก็คือ เซี่ยเวยกับ เยี่ยนหลินนำทัพซินโจวมาเพื่อช่วยเหลือฮ่องเต้ ไล่ติดตามมาตลอดทาง จนถึงเมืองหลวง ร่วมมือกับองค์หญิงใหญ่เล่อหยางกำจัดนิกายสวรรค์ไร้คุณธรรม ด้วยคุณงามความดีแห่งการช่วยเหลือแผ่นดิน จึงแต่งตั้งให้เซี่ยเวยดำรงยศราชครู เยี่ยนหลินดำรงยศแม่ทัพใหญ่ ส่วนองค์หญิงใหญ่ท
