ก่อนหน้านี้หรือ
ถ้อยคำที่เขาเคยบอกพูดกับนางมีมากมายเจียงเสวี่ยหนิงนึกไม่ออก ว่าเป็นประโยคไหน ได้แต่มองเขาด้วยสายตางุนงง
ทว่าเยี่ยนหลินเพียงยิ้ม ไม่เอ่ยอะไรต่อ
แต่ด้วยความที่มัวพิรี้พิไร บัดนั้นเองกองทหารซึ่งไม่เคยมีใครเห็นก็ มาถึง เมื่อยืนเผชิญหน้ากับทัพซินโจว หากมองในแง่กำลังทหารก็ถึงขั้น ไม่แน่ว่าจะด้อยกว่า!
หลี่ว์เสี่ยนตากระตุกเล็กน้อย หันไปหาเซี่ยเวย
ส่วนเซี่ยเวยมองโดยไม่ปริปาก
ในขณะที่เสิ่นหลางยินดีแทบคลั่ง ไม่เหลือท่าทีประนีประนอมกับ เซี่ยเวยเช่นเมื่อครู่อีกมาดสูงส่งของเจ้าแผ่นดินคืนกลับมาบนร่างอีกครั้ง หัวเราะร่าจนไหล่สั่น “ข้ารู้อยู่แล้ว สุดท้ายก็ยังคงเป็นเชื้อพระวงศ์ร่วม สายเลือด! ไม่ผิดหวังที่ข้าทุ่มเทไว้วางใจ!”
ทหารทั้งหมดของทัพซินโจวพลันรู้สึกประหนึ่งกำลังเผชิญคู่ปรับอันร้ายกาจ
แต่เซี่ยเวยเหมือนจะไม่แปลกใจ
สายตาของเขาจับจ้องเสิ่นจื่ออี คลี่ยิ้มแล้วผายมือไปด้านหลัง
เยี่ยนหลินมองเขาแวบหนึ่งก็สั่งการทัพ“เปิดทางให้องค์หญิง”
คำสั่งดังกล่าวทำเอาทุกคนงุนงง
ทว่าตลอดทางมานี้ เยี่ยนหลินในฐานะแม่ทัพผู้นำศึกจากชายแดน จนถึงเมืองหลวงก็สร้างบารมีเอาไว้เพียงพอ ไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรเพิ่มเติม แม้ทุกคนจะงุนงงก็ยังคงถอยไปดั่งกระแสน้ำลดเบื้องหน้าตำหนักไท่จี๋ที่จำเดิมราวกับถูกกำแพงเหล็กล้อมไว้จึงแหวกเป็นทางสายหนึ่ง
เสิ่นจื่ออีมองเซี่ยเวย ทั้งยังเห็นเจียงเสวี่ยหนิงที่จับจ้องนางด้วยสายตาแฝงค
