ดเจนก็เริ่มประหวั่นอยู่สามส่วน
ตอนสังหารเซียวไทเฮาและเข่นฆ่าเซียวซู เขาไม่รู้สึกอะไรทั้งสิ้น
ขอแค่เซี่ยเวยยังไม่ลงมือกับตนทันที ไม่แน่อาจจะรอโอกาสพลิก กระดานได้ เขาจึงเพิกเฉยต่อคำเยาะหยัน พูดจาเอาอกเอาใจเซี่ยเวยอย่างชวนคลื่นเหียน ใครจะคิดว่าเซี่ยเวยเองก็รู้ถึงความตั้งใจดังกล่าว!
ขณะนั้น เสิ่นหลางแทบจะนึกออกว่าอีกฝั่ายกำลังจะลงมือกับเขาเสียตอนนี้
แต่ว่าชั่วอึดใจนั้นเอง…
เสียงที่ทุกคนเคยได้ยินตอนทัพซินโจวมาถึงก็ดังขึ้นอีกครั้งจากนอกพระราชวัง เข้าประชิดตำหนักไท่จี๋จากทางประตูชุ่นเจินทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือมองไม่เห็นธงทัพและยังไม่เห็นว่าเข้ามาจากทิศทางใด
บนร่างของทหารแต่ละนายสวมเพียงชุดเกราะสีดำ กองทัพเป็น ระเบียบ เดินทัพฉับไวมองเห็นทหารจำนวนนับหมื่น ทั้งยังไม่ทราบว่าที่ทิ้งไว้นอกวังด้วยไม่อาจเข้ามาได้ยังมีอีกเท่าไร!
อีกทั้งกองทัพนี้ก็ช่างน่าพิศวง ห้อมล้อมสตรีนางหนึ่งไว้ตรงกลาง
ชุดชาววังสีม่วงเข้มสวมบนร่างนาง ทว่าใบหน้ากลับไม่ได้แต่งเติม แผลเป็นตรงหางตาแทบจะเป็นเหมือนเอกลักษณ์ ทุกคนจึงจดจำได้ตั้งแต่แวบแรกเจียงเสวี่ยหนิงนิ่งอึ้งทันที
นางร้อง “องค์หญิง!”
ทว่าขณะที่นางกำลังจะตรงเข้าไปหาก็มีมือหนึ่งกระชากคว้าตัวจาก ด้านข้าง
เจียงเสวี่ยหนิงหันกลับไป ที่แท้ก็เป็นเยี่ยนหลิน
เขาไม่ปล่อยให้นางเข้าไป ประกายตาแฝงความหดหู่ ส่งเสียงกระซิบ ว่า “จำที่ข้าเคยบอกเจ้าก่อนหน้านี้ได้หรือไม่”
