่นย่อมหมายความว่าวิชาพิณที่เจ้าร่ำเรียนมานานนับปียังสำคัญสู้นางไม่ได้ ในโลกหล้ายังมีคนลุ่มหลงมัวเมาเช่นนี้ด้วย ฮ่า ๆ ๆ ประเสริฐ! ประเสริฐมาก!”
ปีนั้นร่ำเรียนวิชาพิณที่ตำหนักเฟิงเฉิน นางกับพิณล้มคะมำไปด้วยกัน เซี่ยจวีอันเลือกช่วยพิณโดยปล่อยให้นางล้มลงกับพื้น
ภายหลัง ทั้งสองร่ำลากันที่ห้องหนังสือ นางมอบพิณให้เขา เซี่ยจวีอันกลับฉุดนางไว้ ปล่อยให้พิณร่วงตกจนพัง
วันนี้ว่านซิวจื่อบีบบังคับให้เขาเลือกระหว่างตัวเองกับนาง เซี่ยจวีอัน ใช้มีดสั้นแทงทะลุมือที่ใช้ดีดพิณ
…
เจียงเสวี่ยหนิงก็มิอาจทราบได้ว่า เหตุใดยามมองร่างของเซี่ยจวีอัน ที่ยืนอยู่ข้างแท่นลงทัณฑ์ความเศร้าโศกจึงถาโถมจนต้องร้องไห้ น้ำตาไหลพรากดวงตาพร่าเลือน
หลู่ไท่เห็นเซี่ยเวยแทงมือตัวเองโดยไร้ซึ่งความลังเล ทั้งยังมีกลิ่นอาย ของความนิ่งสงบและน่ากลัวแผ่ซ่านก็บังเกิดความพรั่นพรึงวูบหนึ่ง
ทว่าความหวาดหวั่นนี้ก็เป็นเพียงชั่วครู่
เขาพลันนึกถึงความแค้นเรื่องการตายของกงอี๋เฉิง สายตามองสลับระหว่างเจียงเสวี่ยหนิงกับเซี่ยเวย จากนั้นก็คล้ายค้นพบบางอย่าง แววตา สาดประกายแรงกล้า แผดเสียงว่า “ท่านเจ้านิกายยังคงปราดเปรื่อง! เดิมทีเข้าใจว่าตู้จวินเซียนเซิงเพียงลุ่มหลงชั่วคราว จึงได้มีความสัมพันธ์เชิงชู้สาวกับนางปีศาจตระกูลขุนนาง วันนี้ให้เจ้าเลือกระหว่างตัวเองกับนางปีศาจเจ้ากลับเลือกมันจนยอมสละมือ! นี่หรือจะยังกล่าวได้อีกว่าไร้ความอาลัยรัก หมายความ
